Wandelplezier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag, 30 juni 2011

 

 

Dit was de laatste werkdag, er staan mij tien dagen verlof te wachten. Ontspannen stap ik naar huis, de kodak bengelend aan mijn linkerpol.

Raar weer wel. De wolken dreigen mij met momenten op een douche te trakteren, maar ik laat me niet intimideren en stap in adagio naar de eindstreep, speurend als een arend, treuzelend als een hoerenloper.

 

 

 

 

Gekomen aan de kapel van Salphen zie ik tot mijn aangename verrassing een luikje van de kapel openstaan. In de smalle opening bevindt zich geen glaswerk maar slechts twee dikke tralies. Ik ben hier al vaak geweest, maar nog nooit kon ik een blik in de kapel werpen. Ik kan het niet laten en kijk stiekem naar binnen. Maar ik zie bijna niets, het is er bijna aardedonker.

Niet getreurd, ik stel mijn ISO wat hoger in en laat de camera op het raampje rusten, duw op het klikje en laat de sluiter zijn gang gaan. En voor de eerste maal in mijn leven krijg ik het sobere interieur van de kapel te zien, een kapel die in 1626 werd opgericht maar in 1944 grotendeels verwoest werd door een V1-bom.

Ook het klokje dat uit 1710 dateert werd enkele decennia geleden vervangen. Het touw blijkt zowaar midden tussen de banken voor de bezoekers te hangen.

 

 

 

Index