Wandelplezier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag, 22 december 2011

 

 

Aangeboren luiheid, ik herken er mezelf wel in. Hoe verklaar je anders dat je een defecte fiets niet onmiddellijk naar de hersteller brengt, waardoor je gedwongen wordt om te voet naar het werk te gaan? Want op het openbaar vervoer moet ik vandaag niet rekenen. De reden? Een nationale staking tegen de pensioenhervorming. Verontruste burgers die moord en brand schreeuwen.

Vreemd wel, want toen de kranten blokletterden dat men de aarde tot maximum twee graden wil laten opwarmen, hoorde ik niemand van die mensen moord en brand schreeuwen. Integendeel, het leek wel alsof ze gerustgesteld waren. Oef, we kunnen onze huidige levensstijl nog even aanhouden. Ondertussen sussen we onszelf met de hoop dat we tegen dan wel een oplossing vinden. Trouwens, een beetje warmer is toch wel leuk? Geen enkele treinconducteur die daarvoor zijn fluit uit de mond neemt.

Er waren ook geen wilde stakingen te bekennen toen Brazilië kortgeleden meedeelde dat ze een groot stuk van het regenwoud gaan kappen. Ik kan mij vergissen, maar werd dat woud niet de long van onze aarde genoemd? Het voelt godverdorie aan alsof ze in mijn eigen longen snijden, maar hey, wat kunnen wij Belgen nu tegen die boomkap hebben? Zolang ze maar van ons pensioen blijven.

En nu we er toch over bezig zijn, laten we zelf nog wat bomen kappen. Hier in Vlaanderen is nog slechts tien procent van de oppervlakte bosgebied te noemen, en toch mindert die oppervlakte nog steeds gestaag. De burgemeester van Zoersel drinkt er zelfs een glaasje op, nu er beslist werd om nog een nieuwe gewestweg aan te leggen. Binnenkort kunnen we dus weer een minuutje doorrijden zonder te moeten aanschuiven. Het schaarse groen dat ons nog rest wordt weeral bijzonder nuttig besteed.

Ondertussen blijven we ons als konijnen voortplanten en stijgt de overbevolking aan de snelheid van het licht. Alleen professor Etienne Vermeersch durft openlijk te stellen dat we aan geboortebeperking moeten doen. Maar geen enkele politici die daarop reageert, want als er minder kinderen geboren worden, wie zorgt er dan voor ons pensioen?

Ach, noem me gerust een zeur als je wil. Bedwelmd door de uitlaatgassen van dat 'superieure' ras wandel ik zo vlug mogelijk naar een verlaten landweg, die me naar het domein Wolfschot moet brengen. Een stukje bos dat bedreigd wordt door oprukkende lintbebouwing. Op dit uur  is het er nog pikdonker. Ik probeer mij met perifeer kijken een weg te banen, doch de aardeweg trakteert me af en toe op een bijzonder modderig plasje. Water kriebelt tussen mijn tenen.

Ergens rechts van mij hoor ik een rat in de sloot springen, en even later hoor ik een uil oehoeën, ergens links van mij. En dan weer via een stukje asfalt, waar ik langs enkele voormalige weilanden stap, waar nu twee flinke villa’s worden neergepoot. Ik ben bijna aan het park de Renesse.

Een park dat opvallend troosteloos aanvoelt, want nu de bomen hun loof hebben afgeworpen schijnen de straatlampen me van alle kanten tegemoet. Geen geluiden van de natuur hier, enkel een machinaal gezoem van het naastgelegen industriegebied.

Maar het ergste stuk komt er nog aan. Ik moet het park verlaten en naar het centrum van Oostmalle stappen, waar de gewestwegen elkaar omarmen. Op deze plek toont de beschaving zich in alle rauwheid: lawaai van aangroeiende file’s, gemurmel van blik en staal. Walmen uitlaatgassen die in lange rijen uitgebraakt worden, auto’s die nog vlug even door het rood rijden. Ik wil oversteken maar word tegengehouden door een vrachtauto die dwars over de oversteekplaats tot stilstand komt. Een sigaret wordt respectloos op de grond gekeild.

Blijf van deze planeet af, zou ik nu willen uitschreeuwen. Blijf alsjeblieft van deze planeet af! Doch al zwijgend wandel ik verder, hopend op een heldere nacht, zodat ik naar het heelal kan vluchten. Weg, van deze gestoorde mensenwereld.  

 

Index