Wandelplezier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag, 11 februari 2011

 

 

Ik had verwacht dat ik op het einde van de week als een kreupele ziel over het asfalt zou kruipen, dat ik me voor een auto zou moeten gooien in de hoop uit mijn lijden verlost te geraken, maar tot mijn blijde verrassing heb ik de eerste vijftig kilometer met verbazend weinig ongemakken gehaald! Joepie de poepie!

In het begin van de week was ik er eigenlijk nog van overtuigd dat het wandelen niets voor mij zou zijn, maar ik denk dat het stukje natuurschoon de doorslag heeft gegeven. Er valt zoveel te ontdekken in die bossen en weiden. Het is volgens mij de ideale manier om te ontstressen, zelfs als de dagen grijs en regenachtig zijn.

Zoals vandaag. Droog aangekomen op het werk, maar ís avonds kon ik de paraplu weer openklikken. Niet dat ik dat erg vond, integendeel, er verscheen een glimlach op mijn lippen toen ik de waakhond zag schuilen voor de regen, waardoor hij haast vergat te blaffen naar mij, en het geblaat van de schapen kwam ditmaal vanuit een comfortabel stalletje, waar de nieuwsgierige smoelen me nauwlettend in het oog hielden.

Eenmaal in de natuur aangekomen was het de buizerd die mij met zijn geroep het geluid van de dag bezorgde. Hij zat ergens verscholen in een bosrand, en ik heb niets dan bewondering voor deze heerser van de hemel. Ondanks de regen kon ik het ook niet laten om vlug even een foto te schieten van het doodse karakter van deze grijze dag.

 

 

Toch bleek dit landschap vol leven te zitten, ondermeer in de verwilderde Rhodedendrons vlogen de mezen me rond de oren, hoewel ze allen stevig de bek dichthielden. Schrokken ze van mijn paraplu of fladderden ze vol liefde rond mij, zoals je dolfijnen wel eens rond een boot ziet springen?

Maar genoeg gezeverd, het is tijd om deze week in schoonheid af te sluiten. Ik heb goesting in verwennerij, tijd om de badkuip vol te laten lopen!

Index