Wandelplezier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag, 06 juli 2011

 

Het Bernardspad te Zoersel

 

 

Waarom niet? Het is niet omdat ik een week verlof heb dat ik op mijn gat moet zitten, ook al ben ik lui van aard. Laat ik mijn wandelkilometers wat opschroeven met een wandeling door Zoersel. Ik wil meerbepaald het Bernardspad eens uitproberen, een wandelpad van 7 km kort, genoemd naar de abdij van Sint-Bernard in Hemiksem, die blijkbaar eeuwenlang een priorij bezat in Zoersel.

Ik vertrek aan het Lindenpaviljoen te Zoersel centrum en moet de blauwe wegwijzers met nummer 2 volgen. Freeky kleine bordjes trouwens, die zich op de meest onmogelijke plaatsen verstoppen. Maar ik laat me niet afschrikken en vang de wandeling aan om 20.45 uur.

Inderdaad, vrij laat voor een wandeling, ik weet het, noem het misschien gewoon een avondwandeling. De zon staat al laag in het westen, de temperatuur is zacht. Ideaal wandelweer, al wie voor de buis hangt heeft ongelijk.

Van het Lindenpaviljoen stap ik naar het hart van het centrum, richting de Sint-Elisabethkerk, een beschermd gebouw daterend uit 1529, opgebouwd in laat gotische stijl. Een heel gezellig en klein kerkje, waar je zeker eens binnen moet stappen. In de kerk bevindt zich nog een uniek orgel, het Pescheurorgel (1712), dat volledig gerestaureerd werd en nog steeds bespeeld wordt.

 

 

 

 

 

Soit, tot zover de kerk, want hier begint de miserie al, ik kan namelijk nergens een bordje vinden dat mij zegt in welke richting ik moet wandelen. Na wat hopeloos gezoek besluit ik op goed geluk de Kerkstraat in te draaien, waar ik een smal paadje vind naast de gemeenteschool, en jawel, hier vind ik weer een bordje. Oef.

Ik wandel verder langs het nieuwe kerkhof richting de straat De Reiger. Ook hier is het weer even opletten, want je moet hier linksaf een smal onverhard paadje in, dat zich naast een witte moderne woning bevindt. Als je dit niet weet loop je er gegarandeerd voorbij. Gelukkig weet ik van het bestaan van dat paadje af.

Dit paadje leid je door weilanden en bossen, en het is hier, zeker onder deze zachte omstandigheden, een genot om te wandelen. Door de lage zon ontstaan er tevens leuke lichteffecten. Ik verlies mezelf helemaal in het fotograferen op deze plek, waardoor ik hier wat langer dan verwacht blijf treuzelen.

 

 

 

 

Maar uiteindelijk wandel ik weer verder, tot ik aan het eerste bos kom. Na wat zoeken vind ik hier een bordje op een berk genageld, dat mij verteld dat ik naar links moet.

Het is een vrij klein bos dat uitkomt op een asfaltweg. Ik stap hier rechtdoor, het kasteel van Zoersel aan mijn rechterkant achterlatend.

Tot hiertoe gaat het allemaal nog vlot en kom ik uiteindelijk aan het groot boshuis. Ik ga hier rechtsaf richting het Zoerselbos, waar een wegwijzer mij het Zoerselbos in stuurt, een naaldbos in natuurreservaat gelegen.

De lichtomstandigheden verslechteren, ik moet eigenlijk al met statief gaan fotograferen, wil ik nog iets fatsoenlijk op de gevoelige plaat vastleggen.

 

 

 

 

En vanaf hier loopt het ook fout, want op het moment dat ik dit verslag schrijf weet ik dat ik de eerste bosweg rechts moest indraaien, maar ik kom hier geen enkel wegwijzertje meer tegen. Het gevolg is dat ik maar blijf doorstappen, in de veronderstelling dat ik nog steeds juist wandel.

Uiteindelijk kom ik bij het boshuisje aan, waar Hendrik Conscience zich liet inspireren tot het schrijven van de Loteling. En pas nu ben ik er zeker van dat ik compleet verkeerd zit, ik moet al zeker zon 7 kilometer achter de kiezen hebben. Tegelijkertijd zie ik ook een dreigende onweerswolk uit het oosten komen aandrijven, het begint al behoorlijk donker te worden in het bos. Ik kijk even op de klok: al 22.00 uur. Dedju toch.

Er zit niets anders op, ik wandel terug het Zoerselbos in, zoek bij elke kruising naar wegwijzers, maar tevergeefs. Uiteindelijk geef ik het op en besluit ik via dezelfde weg weer naar huis te wandelen. Maar door de duisternis vergis ik me en wandel ik een verkeerde straat in. Uiteindelijk vind ik het juiste pad wel weer, doch het is dan al pikdonker geworden. Vooral in het bos zie ik amper nog een steek.

Dik balend wandel ik verder, tot ik na lang doorstappen weer aan dat smalle weggetje kom vlakbij de straat de Reiger. En hier word ik plots aangenaam verrast door een prachtige maansikkel, laag tegen de horizon, alsook schrik ik mij vervolgens haast te pletter omdat er een uil op nog geen meter afstand voorbij vliegt.

Het is uiteindelijk bijna 23.30 uur als ik weer thuiskom. Ik ben even weg, had ik tegen mijn vriendin gezegd. Het is jammer genoeg anders gelopen. Het Bernardspad te Zoersel. Men weze gewaarschuwd.

 

Index