Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

28 juli 2008

 

 

Onder het motto ‘wie niet waagt niet wint’ ben ik vannacht toch maar even buiten gaan zitten. Om 22.30 uur was er een groot deel van de hemel dat verrassend helder bleek te zijn. Vega en Arcturus stonden fel aan de hemel te schijnen, er was hoop dus.

Om 23.30 uur was ik er eindelijk klaar voor. Het viel me op dat het al wat vroeger donker begint te worden nu. Dit was ook de eerste maal dat ik in de tuin kon zitten zonder dat ik een vest moest aantrekken tegen de koude. Wat een warm weer. Een krekel die vlakbij aan het sjirpen was, het watervalletje van de buren, en voor de rest een prachtige stilte.

Helaas was er weer sluierbewolking komen opdagen vanuit het Westen, langzaam maar zeker verspreidde die dikke brij zich. De hoop was om vandaag op zijn minst M11 te kunnen zien, en als het kon ook te schetsen. Maar de bewolking had anders beslist. Gelukkig liet Jupiter zich niet doen door dat beetje bewolking, hij was zonder twijfel de heerser van de hemel.

Ik besloot  om in de comfortabele tuinstoel te gaan zitten en de omgeving rond mij op te nemen. Feit is dat ik mijn tuin verschrikkelijk lelijk vind, maar als de nacht valt en de sterren verschijnen verandert mijn tuin altijd in een prachtige omgeving. Even de verrekijker erbij.  Ik richtte op Vega en zijn naburige dubbelster. Steph 1 was met de verrekijker ook te zien, ondanks de lichte sluierbewolking.

De ringnevel kon ik spijtig genoeg niet zien met de verrekijker onder deze omstandigheden. Maar de omgeving van de Zwaan was dan wel weer prachtig om er heerlijk in te verdwalen, wat een sterrenpracht. Ook de omgeving van Cassiopeia was een waar genot om er met de verrekijker rond te dwalen. Ik kon de twee ogen van de Uil ook duidelijk zien, zijn lijf was spijtig genoeg onzichtbaar. Langzaam maar zeker verdwenen de sterrenbeelden achter de bewolking, ik besloot om gewoon met het blote oog te blijven genieten van de enkele sterren die nog tussen het wolkendek kwam piepen.

Na een tijdje nam ik mijn verrekijker er nog eens bij en richtte ik op Jupiter. Wat een verrassing, ik had niet verwacht dat ik Jupiter als een bol ging zien door de verrekijker. Een gele bol, zonder wolkenbanden echter. Maar jawel, zelfs de maantjes kon ik na een tijdje opmerken! En dat met een verrekijker die ik gewoon met de hand vasthield. Leuk.

In de buurt van Jupiter begon de sluierbewolking ietsjes op te klaren, ik begon meer en meer sterretjes op te merken. Misschien dat er toch nog een kansje was om iets te leren deze nacht. Het sterrenbeeld Arend en Schild had ik immers nog nooit gezien, misschien dat ik nu een kans kreeg om ze te ontdekken, op die manier zou ik misschien M11 de volgende keer wat vlugger kunnen vinden. Het sterrenbeeld Schild kon ik echter niet vinden, zeker niet met het blote oog, daarvoor waren de sterren nog te moeilijk zichtbaar. Maar ik zat toch lekker in het zachte kussen van de stoel, ik bleef het gewoon even aanzien. Na een tijdje klaarde het nog wat meer op, en op een gegeven moment herkende ik plots het sterrenbeeld Arend. Ik had niet verwacht dat ie zo groot zou zijn, de Arend moet duidelijk niet onderdoen voor de Zwaan. Indrukwekkend mooi.

Ik nam mijn verrekijker er nog eens bij en keek naar de staart van de Arend, in de hoop het sterrenbeeld Schild te kunnen vinden. En wat ik helemaal niet verwachtte bleek waarheid te worden, ik zag plots een neveltje door de verrekijker! Dit moest M11 zijn! Dit was mijn kans om mijn kleine Hubble wakker te maken. Ik richtte mijn red dot op de plaats waar ik het neveltje zag, na een klein minuutje had ik hem te pakken.

Aan de omgevingssterren kon ik zien dat ik de juiste nevel door mijn oculair zag. Teleurstellend klein wel, door de verrekijker leek het neveltje mooier. Vlug mijn 5mm-oculair erbij en 130 maal vergroten. Wat een pech, onder deze vergroting was M11 al niet meer te zien, zo slecht was de transparantie dus.

Dan maar terug 26 maal, daar was de nevel terug. Even mijn barlow erbij. Ik zag één heldere ster in de nevel, iets van de nevel verwijderd stonden twee heldere sterren vlak bij elkaar. Aan de waarnemingen van M11 die ik op het forum vond, wist ik dat dit wel degelijk M11 was. Ik probeerde hem nogmaals 130 maal te vergroten, ditmaal lukte het wel, prachtig! Langzaam gaf de sterrenhoop iets meer van zichzelf prijs. Ongelooflijk kleine sterretjes, en een rare vorm leek het wel! Ik kan niet wachten om dit cluster eens onder goede omstandigheden te bekijken. Jammer dat ik hem nu niet kon schetsen, maar toch wel leuk dat ik hem onverwacht nog kon proeven.

Ik bleef nog even zitten in de tuinstoel, maar het zag er niet naar uit dat de sterrenhemel deze nacht nog meer geheimen zou prijsgeven.  Tijd om alles terug binnen te zetten. Jammer van de bewolking, waardoor het een ietwat vreemde sessie is geworden. Maar toch, zonder twijfel was het ook deze keer weer genieten met een grote G. Met dank aan de ideale temperatuur.

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________