Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

26 oktober 2008

 

 

Vroeger waren het enkel de mooie vrouwen die mijn aandacht van het verkeer wegtrokken. Als een magneet werd mijn blik er naartoe getrokken. Het is trouwens op deze manier dat ik mijn vriendin heb leren kennen. Gewoon op het voetpad, daar wandelde ze, nietsvermoedend.

 

Ik was op slag verliefd op haar, en godzijdank had ik het lef om de auto aan de kant te zetten en haar mee uit te vragen. Maar het is een wonder dat ik met al dat gestaar nooit een aanrijding veroorzaakt heb.

 

En de laatste tijd wordt het alsmaar gevaarlijker op die rijbaan. Want de herfst probeert me al meer dan een maand uit mijn concentratie te halen. De prachtigste wolkenformaties, zonsondergangen en regenbogen worden op me afgestuurd om me uit mijn lood te slaan. Sinds enkele dagen is het helemaal niet meer te doen. Nu de klok weer een uur teruggezet is zie ik de sterren vlak na het werk al uitdagend lonken. Autorijden, ik kan er maar beter mee stoppen.

Maar ik moet bekennen dat ik een beetje overdonderd was, ik had er totaal niet op gerekend dat het helder zou worden deze avond. Ik had zelfs nog geen waarneemlijstje gemaakt, de sterren stonden op dit moment voor niets op te branden. Hoe kon ik zo stom zijn?

Natuurlijk, het avondeten is een vaste waarde, die kon ik niet laten vallen. Maar na het eten haastte ik me al snel naar boven om een lijstje op te maken. Ik nam pen en papier en klikte de waarnemingen van Coldfieldboundary (CB) open in het Astroforum. Wat een luxe.

En wat een fout van mij. Maak nooit een waarneemlijstje als je pas je avondeten hebt opgegeten. Nooit. Ik kreeg daar plots een slag van de hamer, niet te doen. Een volle maag, een tekort aan slaap, en een gemakkelijke stoel vlak naast de verwarming. In mijn hersenpan zat een ventje al schouderkloppend tegen me te zeggen dat ik vanavond maar beter binnen kon blijven. Er komen immers nog genoeg heldere avonden.

En alsof het nog niet erg genoeg was klikte ik iTunes open en liet ik de Mattheüspassie van Bach door de kamer vloeien. Het was een fout die mijn waarneemavond bijna fataal werd. Wat een prachtige muziek. Het ventje in mijn hersenpan moest ervan lachen. “Blijf jij maar lekker binnen jongen, en geniet van die muziek.”

Gelukkig was er ook nog een ander ventje komen opdagen, een ventje dat direct de discussie aanging en me toch kon overhalen om even naar buiten te gaan. Die muziek kan ik nog genoeg beluisteren. Er komen immers nog genoeg bewolkte avonden.

Eenmaal buiten wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt had. De muziek had plaatsgemaakt voor een stilte die minstens even kostbaar is als de Mattheüspassie zelf. Heerlijk gewoon. “Zie je nu wel,” zei het andere ventje al knipogend. Hij had gelijk. Dit was geen weer om binnen te blijven zitten.

Als eerste wilde ik NGC 146, NGC 133 en King 14 opzoeken, te vinden in het sterrenbeeld Cassiopeia. Volgens CB alledrie in hetzelfde beeldveld te zien. Maar helaas, ik kreeg ze niet gevonden, en dat ligt natuurlijk volledig aan mijn onkunde. Ik had op mijn waarneemlijstje Cassiopeia met een pen getekend, en grofweg met een cirkeltje de plaats aangeduid waar ik de sterrenhoopjes zou vinden. Deze werkwijze bleek toch niet echt nauwkeurig genoeg te zijn. Dit begon al niet goed.

Maar ik wilde er niet teveel tijd aan besteden en  besloot het volgende object op te zoeken: NGC 7789, tevens in Cassiopeia te vinden. Ditmaal had ik meer geluk, prachtig! Met een vergroting van 26 maal te zien als een klein zwak wolkje, waarbij ik met perifeer te kijken heel voorzichtig wat ultrafijne sterretjes kon opmerken. Magisch. Bij een vergroting van 52 maal (barlow 2X) waren er duidelijk meer sterren te zien en zag ik nog steeds een nevelachtig iets. Bij een vergroting van 130 maal was het helemaal de max. Deze sterrenhoop was me aan het plagen! De flirter, elke keer als ik perifeer in een andere richting keek kwamen er sterretjes bij, die dan weer verdwenen als ik mijn oog naar een andere kant van het oculair stuurde.

Wat heerlijk, ik hou wel van spelletjes, hier heb ik echt een tijd met open mond naar zitten staren. Deze open sterrenhoop is zonder twijfel een aanrader. Echt fantastisch mooi. De avond kon eigenlijk al niet meer stuk gaan.

Ik draaide de sterrenkijker een andere richting op nu, naar het sterrenbeeld Zwaan. Ik wilde daar een nieuwe Messier vinden, M39, dat volgens CB een groot cluster is met een duidelijke driehoeksvorm. Ik dacht dat ik even uit de richting zat te zoeken, maar plots doemde er iets op waardoor ik automatisch “My God!” riep. Dit sterrenpatroon had een duidelijke driehoeksvorm, maar voor alle zekerheid nam ik er mijn Pocket Sky Atlas even bij. En jawel, ik had M39 te pakken! Duidelijk een redelijk groot cluster, heldere sterren. Het deed mij aan een afgebroken pijlpunt denken, waarbij een dubbelster het afgebroken deeltje moet voorstellen. Het mooiste te zien met mijn lage vergroting van 26 maal. Met mijn barlow erbij was de sterrenhoop nog net beeldvullend te zien. Wat heerlijk, al twee nieuwe én prachtige objecten gevonden.

Ik wilde nu meteen NGC 7062 meegraaien, die vlakbij M39 zou moeten liggen. Volgens CB te zien als een ruit van vier heldere sterren, die opgevuld is met fijne sterretjes. Koortsachtig naar gezocht, maar helaas niet gevonden. Tevens niet nadat ik mijn Pocket Sky Atlas wat nader bestudeerd had. Zocht ik verkeerd? Waarschijnlijk wel.

Ach, het maakte niet uit, hup naar de volgende, naar het sterrenbeeld Perseus. NGC 1513 had ik op mijn lijstje genoteerd. Ik raadpleegde de sterrenatlas en probeerde eerst met de verrekijker wat sterren te vinden, sterren die me naar deze open sterrenhoop konden leiden. En plots doemde daar een vlek op in de verrekijker, wauw man! Dit leek wel een Messier, zo’n duidelijke vlek, en dan gewoon door de verrekijker nog wel.

Ik nam de sterrenatlas en draaide hem zoals Perseus aan de hemel stond. Die vlek moest NGC 1528 zijn. Ik richtte mijn red dot op die plaats, maar de vlek was nauwelijks zichtbaar door de sterrenkijker. Enkel door het beeldveld wat heen en weer te bewegen kon ik de vlek bij een vergroting van 26 maal opmerken. Maar, ik had hem dus wel! Met de barlow erbij zag ie er al een stuk beter uit. Wat zeg ik, een stuk beter? Wauw!! Knap, knap, knap!! En bij een vergroting van 130 maal vloog ik al helemaal uit mijn dak!  Als er zoiets als een astronomisch orgasme bestaat moet ik er zo’n  stuk of drie na elkaar gehad hebben. Wat een genot, wat een kick! Deze open sterrenhoop moet je ook gewoon gezien hebben!

In een poging mezelf te kalmeren besloot ik het volgende object op te zoeken: de open sterrenhoop NGC 1513. Vlakbij moest ie staan. Maar wat gebeurde er plots? De sterren zagen er allemaal wazig uit. Ik zocht even wat heldere sterren op, en die leken wel in de Maan veranderd te zijn. En ook nu maakte ik weer een fout die eigen is aan de simpele ziel die ik ben. Ik dacht namelijk dat de vangspiegel vochtig geworden was, maar tijdens het opruimen zag ik dat het probleem bij mijn 25mm oculair lag. De lens was gewoon kletsnat geworden. Mijn vangspiegel was waarschijnlijk even droog als het oppervlak van Mars. Had ik dat geweten, dan had ik waarschijnlijk nog wat langer blijven waarnemen. Een beetje jammer. Een beetje.

Want ik ging met een gelukzalig gevoel weer naar binnen. Het was nog maar 23.00 uur, en ik had een meer dan geslaagde avond gehad. Een waanzinnige avond zelfs. Nog helemaal doordrongen van dat fantastische gevoel klikte ik het eerste deel van de Mattheüspassie weer aan. De perfecte afsluiter van mijn avond. En ik voelde mijn ogen vochtig worden, niet van verdriet, maar van het allesoverweldigende gevoel dat me te beurt viel. Alsof Bach de muziek gecomponeerd had terwijl hij zelf naar die sterrenhoopjes zat te kijken. Perfect gewoon.

En de twee ventjes in mijn hersenpan? Wel, die waren er ook nog hoor. Ze zaten broederlijk naast elkaar, samen met mij. Te genieten, van die hemels mooie muziek.

 

 

 

 

Vorig verslag / volgend verslag 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________