Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

25 december 2008

 

 

Ik ben dol op die koude heldere nachten! Als ik kon zou ik heel de week vakantie nemen, maar helaas gooien mijn onregelmatige diensten weer roet in het eten. Gelukkig kon ik deze nacht een drietal uurtjes buiten staan.

Als eerste begon ik met het asterisme Ferrero 6 in het sterrenbeeld Grote Beer. Het zou er als de Eifeltoren moeten uitzien. Met de verrekijker was hij onzichtbaar vanuit mijn tuin, en zelfs met de sterrenkijker heb ik toch wel een tijdje moeten zoeken naar dit figuurtje. Bij mijn laagste vergroting (26 x) herkende ik helemaal niets in die sterrencombinatie, maar toen ik mijn barlow erbij stak (52 x) zag ik er plots wel de Eifeltoren in. De toren paste nog juist in mijn beeldveld, maar de sterren die de bovenkant van de toren uitbeelden waren nauwelijks zichtbaar.

Eigenlijk kon ik niet genieten van dit asterisme, en dit komt waarschijnlijk door de lichtprut waar de Grote Beer op dat moment stond. Op een donkere plaats zal dit asterisme vermoedelijk beter tot zijn recht komen.

Ik wilde nog een poging wagen, ditmaal in het sterrenbeeld Kleine Beer. Een asterisme met een veelbelovende naam: The Shark. Met de verrekijker was dit asterisme al te zien, doch door de lichtvervuiling kon ik ook van dit asterisme niet genieten. Zijn staart was duidelijk zichtbaar, maar van zijn kop vond ik niets. Misschien dat ik hem onder een donkere hemel nog wel eens bezoek.

Tijd voor iets anders, de ster Almach in het sterrenbeeld Andromeda. Een meervoudige ster, waarbij met kleine sterrenkijkers slechts twee sterren te zien zouden zijn. Met het blote oog was Almach al een genot om naar te kijken, de orange kleur van deze ster viel meteen op. Ik richtte er de sterrenkijker naar en vergrootte 26 maal. Leuk, niets van een tweede sterretje te merken, maar wat een prachtige ster. En hocus pocus pats! Toen ik mijn barlow erbij nam openbaarde zich een prachtig geheim: een ienie wienie sterretje van blauwe kleur stond daar als een verlegen kleuter naast die orangekleurige Almach. Slechts één woord floepte er uit mijn woord: PRACHTIG! Wat een kracht heeft dit duo, hier bleef ik automatisch even naar gapen.

Nog doordrenkt van het heerlijke gevoel dat Almach mij bezorgde wilde ik nu een hemelobject bezoeken dat al lang op mijn verlanglijstje stond: de open sterrenhoop NGC 752. Het aparte aan deze sterrenhoop is dat de sterren maar liefst enkele miljarden oud zijn, wat voor een open sterrenhoop wel heel uitzonderlijk is. Dit gegeven versterkte natuurlijk mijn drang om hem met mijn eigen ogen te kunnen bewonderen. De kijker stond nog op Almach gericht, en volgens mijn atlas zou ik de sterrenhoop tussen Almach en het sterrenbeeld Driehoek kunnen vinden. Ik kwam tot de aangename vaststelling dat het sterrenbeeld Driehoek goed zichtbaar was met het blote oog. Ik richtte mijn red dot naar de plaats waar ik de sterrenhoop zou moeten vinden, en jawel, ik had hem onmiddellijk te pakken!

Voor de tweede maal weerklonk het woord PRACHTIG uit mijn mond. Ongelooflijk, een redelijk groot cluster, duidelijk zichtbaar, hoewel de sterren van dit cluster echt wel klein zijn, wat de schoonheid van dit cluster duidelijk ten goede komt. Naast deze sterrenhoop staan twee orangekleurige felle sterren, die vermoedelijk niet bij de sterrenhoop horen. Maar midden in de sterrenhoop zag ik één sterretje dat duidelijk orangekleurig was en zonder twijfel tot de sterrenhoop behoort. Heel apart.

Omdat ik nu toch vlakbij was heb ik M31 in Andromeda nog vlug even meegegritst. Een heldere vlek, zonder enig detail. Zijn begeleiders waren zoals altijd weer niet te zien. Het Andromedastelsel blijft me tegenvallen met deze kijker, al zal de lichtvervuiling rondom mijn tuin daar ook wel voor iets tussen zitten.

Vervolgens richtte ik naar de planetaire nevel NGC 7662, the blue snowball genaamd. Ik had hem al eens door een 30 cm bekeken en zag toen een duidelijk blauw bolletje. Maar hoe zou ik hem door mijn sterrenkijker zien? Geen blauw waarschijnlijk, geen idee wat ik er van kon verwachten. En nog steeds heb ik geen idee, want ik heb hem niet gevonden. Dedju toch.

Nog een object dat al een tijdje op mijn verlanglijstje stond, het sterrenstelsel M33. Zijn positie leek me duidelijk, maar hoe goed ik ook zocht, ik kreeg hem niet te pakken. Heb ik erover gekeken? Of zat ik toch iets verkeerd te zoeken? M33 blijft voorlopig een geheim voor mij, ook al heb ik minstens een half uur zitten zoeken naar dit sterrenstelsel.

Ik richtte de kijker hierop naar het sterrenbeeld Orion. De reflectienevel M78 was mijn volgend doel. Ik hoopte hiermee een nieuwe Messier te kunnen loggen, maar merk ik nu dat ik hem vorig jaar al eens een keertje gezien heb. Toen schreef ik in mijn verslagje dat ik hem als een vaag vlekje zag, waar ik met een hogere vergroting twee sterren in zag. Ditmaal zag ik M78 amper, heel zwak zag ik een miniscuul neveltje, de sterren in de nevel waren niet eens zichtbaar. De vorige keer had ik hem in een natuurgebied bezocht, hier in de tuin liet het verschil zich duidelijk merken. Helaas, geen schets dus.

Als laatste wilde ik de ster MY Cma eens opzoeken. Helaas niet te zien vanuit de tuin, het huis stond namelijk in de weg. Ik begon alles op te ruimen, hing de verrekijker over mijn nek, nam mijn statiefje in de linkerhand en mijn pianostoel in de rechterhand. Een wandeling van een vijftal minuutjes, naar een onverharde weg, midden in de velden. Weg van het straatlicht, wat een verschil. Eigenlijk heb ik een handkar nodig, zodat ik mijn sterrenkijker te voet kan meenemen. Wat doe ik in ‘s hemelsnaam nog in die tuin?

Soit, de koude wind sloeg me op deze plek wel rond de oren. Ik voelde mijn vingertoppen niet meer en begon helemaal te verkleumen. Echt lang kon ik het niet meer trekken. Het sterrenbeeld Grote Hond was op deze plek wel duidelijk zichtbaar, de ster Sirius stond weer verdomd helder te wezen. Ik dwaalde heel even af met de verrekijker en kreeg plots de open sterrenhoop M41 in de verrekijker te zien. Een onverwachte meevaller, door de verrekijker is dit een heel leuk sterrenhoopje.

Maar goed, MY CMa dus, volgens Guus zou hij door de verrekijker al te zien moeten zijn. Ik hoopte het, maar door de lage stand van de Grote Hond had ik zo mijn twijfels. Ik had verschillende kaartjes afgedrukt, en hierdoor kreeg ik de plaats waar deze ster stond zonder twijfel in mijn verrekijker. Maar helaas, door de lage stand aan de horizon was de ster niet te zien met de verrekijker, jammer dat ik de sterrenkijker niet bij had, anders had ik hem waarschijnlijk wel gezien. Ook dit wordt iets voor een volgende keer dus.

Al bij al een leuke waarneemavond gehad, wel wat teleurstellingen, zelfs enkele niet gevonden objecten. En eerlijk gezegd, hierdoor toch wel een beetje een domper op de feestvreugde. Maar waarnemen is nu eenmaal een avontuur waarvan je nooit van tevoren weet hoe het gaat aflopen. Hopelijk kan ik snel weer naar buiten!

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________