Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk! En voor alle duidelijkheid: ik geloof niet in de verrijzenis van Christus, en nog minder in de paashaas. En als paasmaandag alleen maar dient om met de schoonfamilie naar de plaatselijke speeltuin te slenteren, waarbij die schoonfamilie constant tegen een 9 maanden oude baby zit te kirren en te gekkebekken, dan mogen ze die paasmaandag wat mij betreft stante pede afschaffen!

Ben ik egoďstisch? Onverdraagzaam? Poeh! So be it. Ik bijt verdorie heel de dag op mijn tanden en doe wat van me verwacht wordt. Met een glimlach sleur ik me als een levende dode door de dag, glurend naar het azuur van de hemel, hopend dat de nacht mij alsnog wat plezier gunt.

 

Paasmaandag 25 april 2011

Zoersel (B) , ergens tussen bos en wei

Op een kronkelende aardeweg

 

Al chance dat die saaie dagen ook een einde kennen, ik mag er niet aan denken, maar uiteindelijk is het dan toch zover, hier sta ik dan, op een stoffige landweg naast de tarmac van Oostmalle, waar ik RUST hoop te vinden, niet meer en niet minder. Rust.

Al heb ik er geen goed oog op, want het loopt al meteen fout. Drie luidruchtige landbouwtrekkers ploegen de velden en ambeteren me. Hun koplampen schijnen al schaterlachend in mijn gezicht, alsof de duivel ermee gemoeid is.

Ik maan mezelf aan om weg te gaan, om alles in te laden en een andere plek te zoeken, maar de luiheid lijkt me te verlammen. Als gehypnotiseerd blijf ik staan, bliksems schietend naar die enkele boeren. Boeren die het niet kunnen laten om op dit onmogelijk uur tractortje te spelen.

De steun komt uit onverwachte hoek: het ISS snijdt geruisloos door het zenit, dwars door de pan van de beer, alsof die astronauten me willen aanmoedigen, en ik kijk op de klok, het is stipt half elf, het is zo goed als donker. Het is nu of nooit.

 

***

 

Het eerste hemelobject verrast me. NGC3379 is een sterrenstelsel dat vergezeld wordt door een bijna identiek stelsel. NGC3379 is de linkse van de twee, het stelsel toont een opvallend grote, ronde kern die omgeven wordt door een wazig uitlopende halo. Alsof ik naar een verkleinde zon kijk die gedempt wordt door een straf filterke.

De naaste buur, NGC3384, heeft een bijna even heldere en dikke kern als 3379. Beide stelsels laten zich nog netjes vergroten en blijven ook mooi beeldvullend in het oculair staan, waardoor dit duo de perfecte opener van de nacht is.

Voor alle duidelijkheid, de kijker staat naar het sterrenbeeld Leeuw gericht, en ook voor de volgende hemelobjecten blijf ik nog even in de Leeuw. NGC3377 is een stelsel dat zich een stuk zwakker toont. Ook dit stelsel toont een heldere kern, zij het een stuk kleiner, waarbij de zijkanten uitgesmeerd worden in een amper te vatten gloed. In tegenstelling tot de twee vorige stelsels laat dit stelsel zich netjes in een schuine hoek zien.

En het lijkt of ik dieper en dieper in het heelal duik, want NGC3412 toont zich nog een stuk kleiner als de vorige stelsels! Prachtig, zo ienie wienie wienie, en toch valt de kern van het stelsel nog duidelijk op, maar in tegenstelling tot de eerste stelsels is die kern nu nog slechts een puntje groot, omringd door een heel zwak nevelachtig iets. Leuk, ook al storen de drie tractoren me mateloos.

En plots blazen ze de aftocht. Ik kan het amper geloven, maar plots gaan ze er alledrie vandoor. Het verschil is enorm. De rust slaat zich als een deken om me heen. Enkel het gestjirp van de krekels bereikt mijn gehoor nog, af en toe begeleid door de wind die zachtjes langs de berken zucht.

Dit is wat ik zocht. Stilte, rust, hier op deze aardeweg, omringd door verlaten akkers, in de schaduw van een griezelig bos. En godverdikke toch, nu besef ik het pas, die vlekjes die ik zojuist in mijn oculair zag staan, het zijn verdorie allemaal sterrenstelsels! Het zijn verdorie unieke verzamelingen van miljarden sterren en planeten. De meeste mensen zullen dit nooit te zien krijgen, en ik sta hier in alle rust naar die stelsels te staren, alsof het de normaalste zaak is.

Wat een eer valt mij hier te beurt, en NGC3489 is er nog zo eentje. Onzettend klein alweer, maar zo ontzettend schoon, magisch gewoon, je voelt gewoon dat dit stelsel anders is als de vorige. En natuurlijk wist ik dat het heelal bulkt van de sterrenstelsels, maar nu ik ze een voor een zie langskomen slaat dat me besef me als een Scudraket in de maag.

Ik richt de sterrenkijker meer naar boven nu, naar het sterrenbeeld Kleine Leeuw, waar het stelsel NGC4245 te vinden is. Ook weer zo’n ontzettend zwak neveltje, amper de moeite om het te beschrijven, maar het feit dat ik hem hier op deze plek bekijk geeft mij weer een heel apart gevoel. Ik kan het haast niet beschrijven. Het doet mij beseffen dat waarnemen veel meer is dan alleen maar kijken. Waarnemen is één worden met de natuur. Waarnemen is het schoonste wat er bestaat.

En ja hoor, hahaha, het kan dus nog zwakker! NGC3277 is amper te zien bij 48 maal. Bij 120 maal toont het stelsel zich duidelijker, maar het blijft ongelooflijk mysterieus in mijn beeldveld staan. Nie te doen. Bangelijk gewoon.

Hup naar de volgende: NGC3486, wat een verschil met de vorige stelsels! Een opvallend grote, wazige vlek siert het beeldveld. Ik kijk duidelijk tegen de bovenkant van het stelsel aan. Met momenten zie ik de kern bij perifeer kijken als een puntje oplichten. Ik heb een foto bij van dit stelsel, maar het lukt me niet om de spiraalarmen door het oculair te zien. De vrij zwakke hemel zal hier mogelijk ook mee te maken hebben.

Ik bekijk ook NGC3504 even, die zich op foto ook prachtig laat zien. Visueel is het stelsel echter een tegenvaller, de kern laat zich mooi zien, maar meer geheimen geeft het stelsel niet prijs. Maar de volgende twee sterrenstelsels zijn dan wel weer een parel voor het oog: NGC3395 en 96 zijn in elkaar verstrengeld en en lijken een tango te dansen.

Door de 25mm plössl zijn beide stelsels amper te zien en zie ik hoogstens een vermoeden ervan, maar als ik door de XW10 kijk lopen de rillingen over mijn lijf. Beide stelsels zijn meer dan voldoende zichtbaar om hun typische vorm te ontwaren. Het lijken wel de vleugels van een engel. Twee smalle vegen die onder een verschillende hoek tegen elkaar staan, waarbij tussen beide stelsels een kleine opening te zien is. Ongelooflijk mooi.

Nog een laatste: NGC3432, een stelsel dat zich langs de zijkant laat zien, waardoor de vorm meer een sigaar te noemen is. Het stelsel laat zich moeilijk zien,  maar het feit dat er enkele sterren aan weerszijden staan geeft het geheel een heel uniek zicht. Natuurlijk moet je die sterren wegdenken, maar in dit geval versterkt het net het plaatje. Mooi.

Als afsluiting besluit ik nog vlug enkele Messiers op te zoeken. De bolhoop M13 gooit zich fenomenaal groot in het oculair. De spinnenpoten lijken het oculair te omklemmen, wat een sterrengekroel. Ook de kleinere en meer gratieuzere bolhoop M92 brengt me in verrukking, waarop ik het waarnemen met een meer dan voldaan gevoel beëindig. Het is ondertussen vijf na twaalf, tijd om deze plek vaarwel te zeggen.

En op de terugweg schenkt Klara mij onverwacht nog een stukje van Pergolesi’s Stabat Mater, waardoor ik mij na al dat kosmisch plezier enkele minuten volmaakt gelukkig voel. Quando corpus morietur, zou ook Bart de Wever zeggen, en je kan dan van mening verschillen of je na de dood al dan niet weer opstaat, maar over goede muziek valt niet te twisten. Oordeel zelf.

 

 

 

Vorig verslagvolgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

SQM

begin: 19.89

midden: 20.17

einde: 20.28

 

transparantie:

goed

 

temperatuur:

12° C

 

_________

 

 

 

 

Orion XT10