Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Wie ben jij?  

 

24 september 2011

 

 

 

Wie ben jij eigenlijk? Jij die op dit moment deze tekst leest. Wie ben jij? Ben jij iemand die van sterrenkunde houdt? Ben jij een waarnemer?

Voel je niet verplicht om te antwoorden, maar wie je ook bent, de kans is groot dat je op dit moment ontspannen in je zetel zit. Misschien met een Japanse stompstaartkat op je schoot, of in pyjama, met je sloefen aan. Je leest me anoniem, op een moment en plaats waar ik het raden naar heb.

Die gedachte maakt me nieuwsgierig en doet allerlei verbindingen in de krochten van mijn hersenen ontstaan, alsof het weerlichten zijn die mijn onderbewustzijn doen oplichten, waardoor vreemde fantasieŽn naar de oppervlakte borrelen.

Zo stel ik me voor dat ik een chatvenster creŽer dat al mijn vragen ongegeneerd over je scherm laat rollen. Of beter nog: ik bel je gewoon op, mijn stem galmt plots uit de luidspreker van je mobieltje, en nog voor je de kans zou krijgen om iets te zeggen overrompel ik je met die ene vraag: wie ben jij?

Je zou het niet leuk vinden, beken het maar. Misschien zou je zelfs in een colŤre schieten, vloekend op die ongehoorde inbreuk op je privacy, terwijl je je sloefen met enkele stevige beenzwieren naar de andere kant van de woonkamer katapulteert. Met een beetje geluk net naast de porseleinen vaas van je grootmoeder zaliger.

Vergeef me daarom al dit gevonk onder mijn hersenpan. Het komt door de statistieken van mijn website, die me nieuwsgierig maken naar jou. Ze vertellen me dat de kans groot is dat je in BelgiŽ woont, en verrassend klein dat je met een Hollands accent praat. Misschien woon je zelfs in Amerika, en af en toe ook in Rusland, Polen, Zweden, maar ook in ItaliŽ, Denemarken, en zelfs in IsraŽl.

Sjaloom in dat geval, maar ik begrijp het niet, en vertel me alsjeblieft niet dat je geen Nederlands spreekt en je voor de prentjes naar hier gekomen bent. Of ben je misschien op zoek naar een strijkijzer? In dat geval moet ik je teleurstellen en steek je de schuld maar op je zoekrobot, want het woord strijkijzer rolt hier tweemaal compleet nutteloos over het literaire asfalt.

En deze tekst heeft ook niets met literatuur te maken natuurlijk. Ik vind het gewoon leuk klinken. Dit is gewoon een verslagje, over een waarneemavond, over het kijken naar sterren en toebehoren.

 

***

 

Die waarneemavond is op dit moment al achter de rug, ook al lees je me nog steeds in de tegenwoordige tijd. De woonkamer is nu mijn habitat, waarbij de laptop al zoemend mijn schoot verwarmt. Op het bijzettafeltje dampt een kop chocolademelk die beschilderd wordt met het warme licht van een schemerlamp. Een Flos meerbepaald, die een Marokkaanse zonsondergang lijkt te imiteren.

Ik koester ze, momenten als deze, waarbij ik nog doordrenkt ben van het waarnemen en ik me terug onder de sterrenhemel waan. Het schrijven vormt hierbij een soort naspel, een soort innerlijk geknuffel na urenlang waarneemvrijen.

Al mag je je niet laat vangen aan de gezelligheid van de woonkamer, want het waarnemen speelt zich af in een koud landschap, gehuld in duisternis, waar vreemde geluiden mij soms doen schrikken.

Misschien ben je zelf ook een waarnemer, en weet je wat ik bedoel. Zoín plek is in niets te vergelijken met een gezellige woonkamer, meer zelfs, een waarneemplek is soms best wel eng, zeker als je in je eentje waarneemt, ver weg van de mensenwereld.

Toch is dat probleem eenvoudig op te lossen: het geheim zit hem in het waarnemen. De blik door het oculair doet de spoken verdwijnen. Beschouw de sterrenkijker hierbij als een soort toegangspoort naar verre werelden, waardoor je getuige bent van avonturen die je doen kwijlen, alsof je door een sleutelgat spiekt zonder het risico betrapt te worden.

Laat ik even terugblikken naar het begin van deze nacht. Het is nog vrij zacht als ik arriveer, al lijken de waarneemomstandigheden niet echt ideaal te noemen. Er is redelijk wat nevel die de waarneemplek omringt, de melkweg is slechts vaag zichtbaar. De transparantie lijkt me in de steek te laten.

Maar trek geen voorbarige conclusies, want de ventilator zoemt geruststellend tegen de hoofspiegel van de dobson aan. Op een tafeltje liggen enkele atlassen en sterrenkaartjes uitnodigend te wachten. De aanblik van dit alles brengt een verlangen naar boven dat ik kost wat kost wil bevredigen.

Mijn eerste hemelobject zit verstopt in het sterrenbeeld Vulpecula, vlak naast The Coathanger, een asterisme dat zich deze avond bij perifeer kijken vaag laat opmerken met het blote oog. De sterrenhoop ernaast, NGC6802, blijkt daarentegen een moeilijk geval te zijn, door de sterrenkijker laat hij zich amper vangen.

Ik heb zonder twijfel de juiste locatie te pakken, doch met een vergroting van 48 maal laat het hoopje zich niet zien. Pas als ik de XW10 in de oculairhouder schuif (120x) licht het hoopje een tipje van de sluier op, maar zo ontzettend zwak nog.

Ik ontwaar bij geconcentreerd turen een ijl, meer langwerpig wolkje waar slechts enkele ministerretjes in oplichten, en ik vraag mij af hoe dit hoopje op een echt donkere waarneemlocatie te zien zou zijn. Hier zie ik hem slechts als een zeer mysterieus hoopje. Een aparte binnenkomer wel.

Een heel verschil met het tweede artefact, dat tevens in het sterrenbeeld Vulpecula te vinden is, vlakbij de halternevel. In de verrekijker laat de halternevel zich onder deze omstandigheden nauwelijks zien. Ik richt de sterrenkijker naar M27 en hop van deze planetaire nevel naar de ster 12 Vul, waarop ik de open sterrenhoop NGC6830 al bijna te pakken heb. De kijker iets meer naar het oosten richten volstaat.

Bij 48 maal valt de sterrenhoop op als een klein, redelijk compact cluster, waarbij niet alle sterren onmiddellijk goesting hebben om tevoorschijn te komen. Perifeer kijken verrijkt het hoopje, dat eerder onregelmatig te noemen is, langwerpig met in het midden een dwars gedeelte. Het geheel doet mij aan een zeilboot denken die ondersteboven ligt.

Als de XW10 erbij genomen wordt lopen de rillingen eindelijk weer over mijn rug. Wat een sterrenplezier, dit hoopje geeft mij de voldoening waar ik naar verlangde. Er tonen zich nu een stuk meer sterren, en perifeer kijken haalt nog meer zwakke sterren tevoorschijn. Op deze verlaten landweg doet het hoopje mij nu meer aan een zeshoekige ster denken, meer een onafgewerkte dan, of aan een mannetje dat een been ontbreekt aan de westelijke zijde. Heel mooi.

Nog een laatste sterrenhoop in Vulpecula: NGC6823, te vinden tussen zes sterren die de vorm van M29 aannemen. Bij 48 maal zie ik enkele losse sterren in het hoopje staan, alsook vallen mij twee ontzettend kleine sterren op, die zich in een oranje kleur tooien en dicht bij elkaar staan. Spooky, deze twee sterretjes geven mij de kriebels, het lijkt alsof ik oog in oog sta met een mier. Twee oranje ogen die oplichten in een oranjekleurige gloed. Ze imiteren een perfecte mierenkop. Griezelig.

Ik leer trouwens dat het starhoppen heel leerrijk en fun is. Door te hoppen kom ik veel prachtige dingen tegen die de object locator mij niet zou laten zien. De meest kleurrijke sterren kruisen mijn pad.

 

Vervolg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

SQM

begin: 19.91

einde: 20.03

 

 

temperatuur:

begin: 16į C

einde:   9į C

 

__________

 

 

 

Orion XT10