Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Sex met je ex  

 

24 mei 2012

 


Is het toegelaten om sterrenkunde met een vrouw te vergelijken? Want laten we eerlijk zijn, de liefde voor het heelal kun je geen fabel noemen. Ik heb altijd gedacht dat ze onverwoestbaar leek, jaren aan een stuk dreef de passie mij naar de sterren, terwijl ik genoot van tintelingen van een bijna onmeetbare orde.

En plots leek alles nog slechts een illusie te zijn. De passie was over, de liefde was uit.

Wat in de plaats kwam was een tafereel van Jeroen Bosch. Voor mijn part deelde het heelal het bed met elke amateurastronoom die een armzalige poging deed haar te verleiden. Zolang ik maar mijn eigen ding kon doen, zolang ik maar kon lanterfanten met alles wat ‘aards’ te noemen is.

Tot het onwaarschijnlijke gebeurde, op de avond van 24 mei laatstleden. Na maanden van inactiviteit bleek het heelal mij weer te verleiden. De temperatuur dreef me naar de tuin en was bijna zwoel te noemen, terwijl de SQM beminnelijk rond de 20 schommelde.

Al werd mijn ziel doorkliefd met een dubbel gevoel. Was dit eigenlijk wel een goed idee, sex met mijn ex?

Ik besloot het aan het heelal over te laten en zette me op de kruk naast mijn 10 inch dobson. Cynisch wel, want Saturnus danste al meteen als een stuiterbal op en neer, terwijl de kleuren van Mars zich abstract vermengden. Was dit alles wat je me te bieden had, ex? Had je me hiervoor naar de tuin gelokt?

Wat wezenloos staarde ik in het rond. De Lier lonkte wel in het Oosten, maar ik had geen zin om oude koek te bekijken. Beroemd of niet, de ringnevel was misschien wel de reden waarom ik het heelal verlaten had. Te saai, te bekend, te vaak gezien.

Wat dan wel? De hemel stond er leeg en uitgemergeld bij, mijn afwezigheid had het heelal geen goed gedaan. Cassiopeia dreef als een kikker in een lichte brij van pollutie, ik probeerde M52 te vinden maar kreeg hem niet te pakken. Typisch vrouwelijk, dacht ik bij mezelf. Eerst verleiden en dan de boot afhouden. Mijn goesting zakte al meteen onder de horizon.

Maar ik had nog een laatste ingeving: de object locator, die je gerust de vibrator van het heelal mag noemen. Defect, zo bleek tijdens de vorige waarneemavonden, maar nu bleek het pokkeding het onverwacht weer te doen. Wega en Arcturus werden erbij gehaald om het ding uit te lijnen, en seconden later stond M52 alsnog in het beeldveld van mijn  LVW22.

Een meer oranjekleurige lucida die omringd werd door een portie op de grond gevallen couscous. In vergelijking met het beeld dat ik ooit door mijn 13cm Newton zag totaal onherkenbaar. De XW10 schudde de hoop nog meer door elkaar. Een stuk rijker nu, maar nog steeds onregelmatig van vorm, met verschillende helderheden, sommige haast onzichtbaar.

Next? Totaal geen idee, want zonder planning leek deze flirtpoging bij voorbaat gedoemd tot mislukken. Verveeld bladerde ik door het menu van de object locator. Noodgedwongen besloot ik enkele objecten door de object locator te laten uitkiezen.

M60 kwam als eerste op mijn scherm, met de M van Messier, zo herinnerde ik me nog vaag, maar vraag me niet welk gedrocht ik zo meteen onder ogen zou zien. Tot ik in het oculair loerde een een zwak, oninteressant stelsel onder ogen kreeg. En kijk, nog een tweede, en een derde. Ik had een vaag vermoeden dat ik in de Leeuw zat, en dat kon me eigenlijk geen reet schelen, want die zwakke galaxy’s wilde ik helemaal niet zien.

De vibrator gaf mij een nieuwe suggestie: The black Eyed Galaxy.

Opnieuw draaide ik de sterrenkijker in de juiste positie, opnieuw stak ik mijn oogbol in de LVW22. En ditmaal was het meteen raak. De confrontatie met een opvallend groot stelsel deed mijn rechterpupil bijna exploderen. Zoals te verwachten weer het mooiste te zien in de XW10, waarbij ik bij perifeer kijken een donkere veeg opmerkte vlak onder het centrum van het stelsel. Dit was mooi licht. Echt, in alle objectiviteit kan ik formeel melden dat ik dit stelsel nog nooit zo rijk bewonderd heb.

Bolhoop M3 bekeken door de LVW22? Wel, de eerste seconden liet het oculair mij een opvallende maar wazige vlek zien. De daaropvolgende seconden veranderde de vlek in een cluster van ontelbare prikjes. Ze leken aan een tempo sneller dan het licht op mij af te komen. Wat een prachtige knoeiboel van sterren, mijn nekharen staken plots overeind!

En met de XW10 werd de aanblik nog waanzinniger. Het leek of de sterren in paniek leken weg te vluchten van de kern, alsof de hoop op het punt stond een big bang te veroorzaken. Wat een ongelooflijke sterrenchaos. Er viel mij tevens een sliert van sterren op die naar een heldere ster leken weg te sprinten, weg van het kerngewriemel.

Maar de object locator stuurde me alweer naar iets anders, naar de Grote Beer, waar de Uilnevel zich als een wazige vlek toonde die langzaam uit het niets tevoorschijn kwam. Steeds weer had die vlek me teleurgesteld hier onder die Vlaamse Kempenhemel, maar ditmaal zag ik met geconcentreerd turen een donkerder gedeelte in de nevel, noem het een glimp van een oog. De nevel zelf was rond als appelsien, met de kleur van vergevorderde schimmel.

Het heelal leek zich helemaal over te geven aan mij. Een verfrissend briesje betastte mijn tubus.

NGC4565 dan. De dobson werd naar het westen gedraaid, al had ik er geen idee van in welk sterrenbeeld ik beland was. Ik vond het stelsel vlak naast een heldere witte, en het stelsel toonde zich als een puntige kern die omringd werd door een zacht pluizig neveltje. En tot zover de beschrijving van dit ding.

Want waarnemen is eigenlijk als een praline: pas als je erin bijt weet je wat je krijgt. In dit geval had ik duidelijk de verkeerde praline uitgekozen. Gelukkig lag er nog iets anders in de doos.

Maar plots werd ik opgeschrikt door een eng geluid. Gekrijs van katten, ergens vlakbij. En de kikker bij de buren leek nu plots klaar te komen. Ik keek naar boven, naar de sterrenhemel, die zo arm en artificiëel stond te schijnen, alsof ik naar prullaria keek ‘made in Taiwan’.

Xi Boo. Een dubbelster naar ik vermoedde, maar de object locator kon mij niet meer info geven. Na wat gestaar in het oculair gaf ik het op. Ik vond hem niet, en dat is nog eens een les voor iedereen die denkt dat ze met zo’n vibrator voldoende hebben om de hemel te kunnen uitpluizen: forget it.

M5 dan maar, die op het eerste gezicht een broertje van M3 leek te zijn. In hetzelfde beeldveld stond een heldere zonneschijn die mij in gebrekkig esperanto vertelde dat ik gerust op hem mocht scherpstellen. Het was een dubbeltje dan nog, waarbij een gelig ministerretje braafjes naast de hoofdster glunderde.

Maar terug naar M5, dat bijna even brutaal tekeerging als de bassist van Iron Maiden. Ook nu weer: een wirwar van sterren die zich in alle richtingen leken weg te gooien. Onvatbaar mooi, spooky mooi zelfs.

En nogmaals een andere bolhoop: het ‘Herculescluster’, dat als ik me niet vergiste M13 moest zijn, al kwam het M-nummer niet tevoorschijn op het display. Ditmaal genoot ik wel van een iets minder uitgesproken kern, ik zag meer sterren die zich lieten oplossen. Spinnenpoten ook, het leek wel een scarabee, zo’n heilige kever uit het oude Egypte. En ditmaal een mooie oranje in beeld.

Maar het was tijd om te gaan, ik voelde dat het hoogtepunt al achter mij lag. Een naspel kon ik er nog net af: M10. Ik had een vermoeden dat dit een open sterrenhoop zou zijn, maar tot mijn afschuw bleek ik weer een bolhoop onder ogen te krijgen.

Varieer, heelal, doe alsjeblief meer je best, gátverdemme toch!!!

Nerveus scrolde ik door het menu, kwam ik namen tegen als de ‘Cocoon Nebula’ en de ‘Blinking Planetary’. Ik besloot de ‘Blue Flash Nebula’ te bekijken, doch het heelal gunde me dit plezier niet en stopte de nevel koppig voor mij weg, totaal onbegrijpelijk.

Ook een andere nevel wilde het heelal niet meer laten zien, en in de Blinking Planetary had ik plots geen zin meer. Ik passeerde nog wel andere namen zoals de ‘Veil Nebula’ en wat weet ik nog allemaal, maar het kon me niet meer schelen, ik had er plots genoeg van.

Misschien was deze vrijpartij één grote vergissing geweest, misschien had ik gewoon beter moeten weten!

En nee heelal, begin alsjeblieft niet te huilen. Mijn liefde voor jou is steeds oprecht geweest. Dat het nu misliep ligt niet aan jou, maar je moet me laten gaan. Troost je met de woorden van Edith Piaf, want na al die jaren van liefde zeg ik je met heel mijn hart: non, je ne regrette rien.

Ik bel je nog wel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SQM

begin: 20.00

einde: 20.00

 

 

 

__________

 

 

 

 

Orion XT10