Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24 april 2009

 

 

Vandaag ben ik gaan waarnemen op een moment dat de nacht nog niet volledig gevallen was. Hierdoor had ik de tijd om alles rustig op te stellen, alsook vond ik het wel indrukwekkend om langzaam meer en meer sterren te zien verschijnen aan de hemel.

De sterrenhemel was nog in aanbouw, maar ik kon het niet laten, ik wilde meteen al beginnen met de eerste uitdaging: de geest van Jupiter, NGC3242, een planetaire nevel in het sterrenbeeld Waterslang. Na wat speurwerk vond ik hem met mijn laagste vergroting, verkleed als een onopvallend sterretje. Pas met hogere vergrotingen liet de nevel zijn masker vallen, waardoor ik zou gezworen hebben dat ik naar een planeet keek. Het sterpuntje was namelijk verdwenen, in plaats daarvan zag ik een bolletje, waardoor ik plots begreep hoe ze op de naam planetaire nevel zijn gekomen. Wat een voldoening, ondanks de nog niet volledige duisternis en de lage stand aan de horizon had ik hem dus gevonden.

De ster Alterf in het sterrenbeeld Leeuw leidde me vervolgens naar mijn tweede object, zo zwak dat ik het nauwelijks kon zien: NGC2903, een balkspiraalstelsel. Ik zag hem zo zwak dat ik er geen enkele vorm in kon herkennen. De voldoening lag vooral in het vinden, in het bevredigen van de nieuwsgierigheid.

Die nieuwsgierigheid leidde me naar het derde object, vlakbij het sprookjesachtige Melotte 111: NGC4494, nog zwakker dan het vorige sterrenstelsel. Pas bij een vergroting van 52 maal was ik zeker dat ik hem niet verbeeldde. Zo ontzettend zwak, maar zo ontzettend veel voldoening alweer. Mijn enthousiasme moet anderen zelfs opgevallen zijn, want een schattig egeltje kwam plots vol leven voorbij gerend. In de natuur ben je nooit alleen.

Tijd voor een nieuw object: NGC4656. Een sterrenstelsel dat er zoveel anders uitzag als de twee vorige. Wat een verrassing, dit stelsel was prachtig. Zo opvallend smal en langgerekt. Het typische boogje van dit stelsel liet zich niet zien, maar wat een schitterend object. Zo klein alweer, maar met groot respect heb ik hier een tijd naar zitten staren. Prachtig.

Ik nam mijn verrekijker en richtte naar het hoofd van de Draak. Nu Draconis ziet er met het blote oog uit als een gewoon sterretje. Maar met de verrekijker zag ik dat het een echte tweeling is, een eeneiige tweeling dan nog. Zijn begeleider is even mooi, even helder, en heeft exact dezelfde kleur. Twee sterren die voor elkaar geboren zijn. Kan het nog mooier?  

En tenslotte heb ik nog naar een nieuwe Messier gezocht: de bolhoop M5. Een bolhoop die heel duidelijk te zien was, ook al kon ik geen sterren oplossen met mijn kijker. Maar een onverwachte meevaller was dat ik bij een lage vergroting een prachtig gele ster in hetzelfde beeldveld als M5 zag staan. Een prachtig duo, en zonder twijfel de perfecte afsluiter voor deze avond. Een aanrader!

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________