Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24 maart 2008

 

 


Eindelijk! Een euforisch gevoel overviel me, vergelijkbaar met een kind dat naar een pretpark mag. Om 20.30 uur was er geen wolkje meer te zien aan de hemel, geen maan, pikkedonker met een prachtige sterrenhemel. Man, wat een fantastisch gevoel geeft dat na een lange periode van bewolkt weer. Onvoorstelbaar kicken! En ik had nog niet eens iets gezien.

Maar bewust van het feit dat het weer even onzeker is als de huidige Belgische regering Leterme I besloot ik geen tijd te verliezen. Ik holde de tuin in en zag het sterrenbeeld Leeuw duidelijk zichtbaar staan.

Ditmaal wilde ik absoluut Melotte 111 eens spotten. Gewapend met mijn 10x25 verrekijkertje moest het me zeker lukken. Even wennen aan het donker. Het sterrenbeeld Haar van Berenice leek me verdomd moeilijk te zien. Met heel veel moeite dacht ik het te zien met het blote oog. Even door mijn verrekijkertje gekeken naar de plaats waar Melotte 111 zou staan. Ja, prijs, een hoopje sterren! Maar ik herkende er Melotte 111 niet in, ik probeerde de specifieke vorm van de sterrenhoop te vinden die ik op het internet gevonden heb van Melotte 111. Plots zag ik het duidelijk. Yesssss! Gevonden! 20.40 uur. Hey, wat was dat? Een satelliet vloog recht door Melotte 111 heen. Wat een geluk!

Als een uitbundig kind liep ik naar de sterrenkijker. Vlug even de montering naar de Poolster gericht. De sterrenkijker in balans brengen sloeg ik deze keer maar over. Mijn 25mm oculair in de houder (26x). Mijn ogen waren nu al wat beter aan het donker gewend, ik kon Melotte 111 heel vaag als een nevelig vlekje zien. Met mijn RDF was het kinderspel om hem te vinden. De baan van de wegtrekkende satelliet wees me tevens de weg. Argh, de sterrenhoop paste niet helemaal in mijn beeldveld. Ik twijfelde even en besloot dat het leuker zou zijn om Melotte 111 te schetsen op de manier hoe ik hem zag door mijn verrekijkertje.

In het Westen waren ondertussen wolken komen opdagen. Mijn hart sloeg over. De wolken naderden. Dit werd een race tegen de tijd. Terwijl ik normaal altijd volledig ontspannen zit te schetsen joegen de zenuwen nu door mijn lijf. Ik had moeite om de verrekijker niet te laten trillen. De wolken begonnen aan een inhaalmanoeuvre, ik vreesde het ergste. Net nadat ik de schets beŽindigd had sloegen de wolken genadeloos toe. Ik keek naar mijn schetsje en zuchtte moedeloos. Dit was niet echt wat ik zag door mijn verrekijker. Schetsen tegen de tijd is niet mijn ding.

In het Westen waren de wolken ondertussen wel verdwenen. M45, de Plejaden waren mooi te zien met het blote oog. Ik richtte mijn verrekijkertje  er naartoe. Schitterend, nog mooier dan Melotte 111. Ik kreeg plots het idee om de Plejaden eens te schetsen via mijn verrekijkertje. Leuk. Het schetsen beviel me deze keer beter, minder stress. Maar ik betrapte me er regelmatig op dat ik mijn adem inhield om de verrekijker zo stil mogelijk te houden. Ademen jongen. Relax. Na een kwartier kwam er plots een sluierbewolking opdagen waardoor de minder duidelijke sterren onzichtbaar werden. Jammer, maar ik denk dat ik de meeste sterren wel geschetst heb. Een tevreden gevoel ditmaal.

Ik keek nog eens om en zag dat Melotte 111 terug zichtbaar was. Ik had nog een blanco schetsblad bij me. Waarom niet, ik wilde hem deze keer wat beter proberen te schetsen. Argwanend hield ik echter de wolken in de gaten. Vanuit het Noorden kwam er een grote witte wolk langzaam naderbij, het leek wel een Pacman spook, gigantisch. Weerom moest ik me op het einde haasten om alle sterren te kunnen schetsen. Verslonden door pacman. Maar ditmaal was de schets wel beter gelukt. Okť, ik kon nu met een tevreden gevoel terug naar binnen, de hemel was ondertussen zo goed als bewolkt. Missie gelukt!

 

Vorig verslag / Volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________