Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Hollow Man 

 

23 september 2011

 

 

 

Kon ik mezelf maar onzichtbaar maken, zoals Kevin Bacon in de science-fictionfilm Hollow Man, of zoals Patrick Swayze in Ghost, waar gewone stervelingen je zelfs niet kunnen aanraken, en waar je door muren kan lopen, dingen kan doen bewegen, en geen hond die je ruikt.

Kon ik dat maar doen, dan zou ik mezelf in de onderwereld begeven, in het hol van de georganiseerde misdaad, waar de echte schurken gedijen, als luizen op bavianen. Ik zou aan hun oren trekken, bier in hun gezicht gooien, hen treiteren tot ze in hun broek zouden kakken van angst.

En ik zou Ronald Janssen opzoeken in zijn cel, hem een saflet tegen zijn oor geven. En ik zou George Bush kopje onder duwen, terwijl hij in zijn zwaar beveiligde Texas Ranch een bad neemt. Ook Monica Lewinsky zou ik een bezoekje brengen, vanzelfsprekend in haar slaapkamer, waar ik haar zachtjes in de oren fluister:  hey baby, its me. Bill.

Noem me gerust immoreel, noem me een gemeen manneke als je wil, maar hoe zou je zelf zijn als je die onmetelijke kracht plots in de schoot geworpen krijgt? Ik zou me in ieder geval kostelijk amuseren, maar buiten dat vertier zou ik mij niet aan de plicht verzaken om misdaden te verijdelen, doofpotoperaties aan het licht te brengen, levens te redden en wie weet wat nog allemaal.

Fantasie Wat jammer dat ze zo irreel is.

 

***

 

En toch, als de hollow man bestaat ben ik hem vannacht tegengekomen, want het beloofde een goede nacht te worden. De melkweg stond vrij hoopvol aan de hemel, de voorspelde nevelbanken waren in geen velden te bekennen. Enkel in het westen was wat sluierbewolking aanwezig, voor de rest riepen de sterren om geplukt te worden.

Jammer genoeg neemt het ongeluk je op de meest onverwachte ogenblikken te grazen. Al ligt de schuld deels bij mezelf. Vertrouw nooit op elektronica. Zorg steeds dat je een plan B hebt, zeker als je op een verre plek waarneemt.

Wat heb ik dan fout gedaan? Ten eerste vertrouwde ik de object locator (een kleine computer die de hemelobjecten voor mij opzoekt). Wat mij meteen bij de tweede fout brengt: ik had geen waarneemlijstje opgesteld. Ik had enkel een boek bij me waar vierhonderd objecten in te vinden zijn, doch ik wist begot niet meer welke objecten ik al bekeken had en welke nog niet. En ik wilde nieuwe dingen bekijken, ik wilde het heelal verder uitpluizen, op zoek naar objecten die mij een onvergetelijke nacht zouden bezorgen.

Ik begon de sessie met een planetaire nevel die ik reeds eerder bekeken had: NGC7662, beter bekend onder de naam the blue snowball. De vorige keer kon ik er geen kleur in bekennen. Een reden om hem nogmaals onder de loep te nemen.

Maar ook ditmaal lukte het me niet. Niets van kleur kon ik in de nevel opmerken, ook al kon ik hem gemakkelijk tot 240 maal vergroten. Ik leek ditmaal wel wat structuur in de nevel te zien, in het midden leek de nevel wat donkerder te zijn. De centrale ster bleef echter onzichtbaar.

NGC278 is een sterrenstelsel in Cassiopeia. Ik kreeg het niet gevonden. Nog onwetend dat de object locator mij in het ootje nam stak ik de schuld op de hemel, die steeds vochtiger leek te worden.

Gelukkig had ik vlak voor het waarnemen nog een lijstje met dubbelsterren bekeken. Ik wist dat er een leuk dubbeltje te vinden is in Perseus: Eta Persei. Een ster die met het blote oog zichtbaar is en dus makkelijk te vangen is.

Een prachtige dubbelster trouwens. De hoofdster liet zich opvallend fel bekijken en kleurde mooi geel-oranje. De begeleider liet zich als een opvallend klein prikje zien en toonde een moeilijk te vatten blauwe kleur. Beide sterren lieten zich gemakkelijk scheiden in de dobson. Aanradertje.

De transparantie bleek deze avond des duivels te zijn. Door de verrekijker was M31 slechts als een snottebel te zien. Ook in het oculair bleek dit stelsel herleid te zijn tot een verschrompeld kikkererwtje. De begeleiders M110 en M32 waren zelfs nauwelijks zichtbaar. De melkweg was ondertussen volledig verdwenen, alsof iemand een drubbeltje Dreft in de wasbak van het heelal geworpen had. Tevens kwamen de mistbanken als ongedierte uit de grond gekropen.

Ik frunnikte aan de contacten van de object locator, duwde diverse malen op de powerknop, lijnde het ding opnieuw uit (tot driemaal toe), maar het toestel stuurde mij telkens naar de verkeerde plek, soms ver onder de horizon. Ik hoorde de hollow man schaterlachen, vermomd als Donald Duck.

Noodgedwongen richtte ik de dobson naar de Pleaden. Tegen beter weten in hoopte ik iets van reflectienevel te kunnen zien, doch dit was duidelijk een brug te ver. Het dubbelcluster liet zich dan wel netjes bewonderen in het oculair. Hoewel, eigenlijk had ik die ook al eens een stuk rijker gezien.

Zelfs de Pocket Sky Atlas bleek niet meer op zijn vertrouwde plaats te liggen. Ik hoopte met die atlas nog enkele dingen te kunnen vinden, doch de atlas bleek spoorloos verdwenen te zijn.

Mijn laatste hoop: gasreus Jupiter, die opvallend fel aan de hemel stond. Gelukkig viel de seeing al bij al nog mee, ik kon de planeet tot 240 maal vergroten, al moest ik wel wat geduld oefenen om de planeet scherp te zien. De rode vlek viel mooi te bewonderen, zij het volledig kleurloos.

Twee dikke wolkenbanden die evenwijdig over het oppervlak liepen, de bovenste een stuk dikker dan de onderste, toonden zich in hun typisch bruine kleur. Aan die onderste wolkenband kleefde daarbij een fascinerend zwart streepje, alsof een kleuter de planeet hertekend had met een viltstift. Een vreemd ding, ik gok dat het een storm was die over het oppervlak raasde.

Onder de twee grote wolkenbanden vielen mij nog twee andere bruine strepen op, die netjes naast elkaar lagen, met een brede opening ertussen. Toch wel een mooi zicht, waarbij de variabele polarisatiefilter mij meer detail liet zien dan het blauw en groenfilter.

Maar ondanks de pracht van Jupiter sloot ik de avond af met een teleurstellend gevoel. Het had zoveel mooier kunnen zijn. Geen enkel wauw-moment overviel me, geen rilling, geen glimlach.  

Ik heb daarom besloten om de volgende keer gewoon terug op de klassieke manier te werken, met zoekkaartjes en atlassen. Niets zal ik nog aan het toeval overlaten, tenzij de hollow man er toch voor iets tussen zit. In dat geval is er maar n verdict mogelijk: ik haat hem, tot in het diepste van mijn ziel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

SQM

begin: 19.91

einde: 19.91

 

 

temperatuur:

begin: 15 C

einde:   9 C

 

__________

 

 

 

Orion XT10