Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

23 mei 2008

 

 

 

‘Ga je mee naar bed?’, vroeg mijn vriendin me. Het was 23.15 uur. Ik wilde ja zeggen maar wierp voor alle zekerheid nog eens een blik door het keukenraam. Wat ik hoopte was waarheid geworden, ik zag sterren! En de sluierbewolking die heel de dag al aanwezig was leek spoorloos verdwenen te zijn. ‘Ga jij alvast maar naar boven, poezeke. Ik ga nog  vlug even met de verrekijker naar buiten, ik kom zo meteen!’

Een kwartiertje later zat ik in de tuin. Een buurman van een paar huizen verder was muziek uit de jaren ’40-’50 aan het spelen. Ik hoorde tevens dat het café in de buurt zijn terras had opengesteld, een gezellig geroezemoes bereikte mijn tuin. Het leek wel alsof ik plots 50 jaar terug in de tijd beland was. Ik proefde de nasmaak van de reep chocolade die ik net verorberd had en genoot van het heerlijke zomerweer. Ik voelde het meteen, dit kon niet meer  stukgaan!

Volgens mijn hemelkalender zou Mars gisteren door de sterrenhoop M44 gegaan zijn. Jammer dat het toen net bewolkt was, want dat had ik wel met mijn eigen ogen willen zien. Maar misschien stond Mars vandaag ook nog wel redelijk in de buurt van M44. Dat wilde ik even checken. Een satelliet verstoorde even mijn concentratie. Vanuit de staart van de Leeuw nam de satelliet plots in helderheid toe. Gekomen aan het hoofd van de Leeuw doofde hij plots weer tot zijn oorspronkelijke helderheid. Ongelooflijk hoeveel van die dingen je altijd ziet vliegen.

Soit, Mars en M44 dus. Een blik naar het Westen beloofde niet veel goeds. Het sterrenbeeld Kreeft was onzichtbaar voor het blote oog.  Een nevelig vlekje dat M44 zou kunnen zijn? Niet te zien deze keer. Wel zag ik een orangekleurige ster in het Westen, ik richtte mijn 10x50 verrekijker ernaar. Jawel, Mars. En M44 stond er vlak onder!  Maar wat was M44 verlegen deze keer. Enkel de helderste sterren lieten zich zien, en dan enkel nog door perifeer te kijken.  Wat jammer. Ik probeerde  figuren in de sterren te vinden, maar omdat de sterren zo zwak waren lukte me dat nauwelijks door die trillende verrekijker. Hmmm, misschien zou dit wel eens een leuke uitdaging kunnen worden!

Ik nam mijn schetskaft en wilde een poging wagen. Om de verrekijker zo min mogelijk te laten trillen ging ik op het pasgemaaide gras zitten en steunde ik met beide armen op de tuinstoel. Dit ging al een stuk beter! Maar het kon misschien nog beter. Ik verschoof de tuinstoel zodat ik met mijn rug tegen de muur van het tuinkot kon leunen. Ik deed mijn bril af en keek nog eens door mijn verrekijker. Perfect! De verrekijker trilde nauwelijks, ik zat lekker, en zag nog iets meer zonder die trendy bril. Het schetsen kon beginnen. Dit was puur genieten.

Nadat ik de schets beëindigd had keek ik met een voldaan gevoel naar boven. Ik merkte nu pas  dat ik onder een boompje zat. De dunne takken met jonge bladeren hingen sierlijk boven mijn hoofd. Achter die bladeren stond de Grote Beer in alle pracht en glorie te schitteren. Het gaf het geheel  een sprookjesachtige indruk. Prachtig. Met tegenzin stond ik uiteindelijk recht en wilde ik terug naar binnen gaan. Maar de hemel leek me zo aanlokkelijk.  Vega keek me fel en doordringend aan. Toen ik mijn verrekijker er naar richtte overviel het me pas hoeveel sterren er eigenlijk wel te zien waren in die buurt. Bangelijk mooi.

Ik besloot de sterrenkijker er bij te halen. De vorige keer tevergeefs gezocht naar de Ringnevel. Nu wilde ik het nog wel eens proberen. Ik ging het huis binnen en nam de sterrenkijker met één hand mee. Het was toch wel een stukje warmer in de woning dan buiten. Dedju toch, waarom heb ik die sterrenkijker niet eerder buiten gezet zodat hij kon afkoelen?

Ach, het kon me niet deren, ik richtte het rode puntje naar de plaats waar M57 zou moeten staan. Dankzij het Astroforum wist ik nu dat ik naar een zwak sterretje moest zoeken. Na een half minuutje zoeken zag ik tussen de zwakkere sterren plots een dikkertje zitten. Die zag er niet gezond uit. Zou dit M57, de bekende Ringnevel kunnen zijn?  De brede grijns die op mijn gezicht verscheen en het vettige lachje dat eruit kwam deden mijn twijfel verdwijnen, dit moest hem zijn!

Ik nam mijn barlow erbij, met een vergroting van 52 maal zag ik duidelijk dat ik beet had. Het deed me een beetje aan een donut denken. Heel heel vaag zag ik in het midden een open gedeelte. De randen van de nevel waren heel scherp afgelijnd. Mooi. Maar zo klein nog. Ik probeerde het met mijn 5 mm oculair en vergrootte hem 130 maal. Ik zag dat hoger vergroten erover zou zijn. Maar toch wel een goed beeld nu. Hmmm, ik keek er nu toch naar… schetsen dus!

Miljaar! Wat was dat? Vanuit het Westen zag ik om 01.00 uur boven mijn hoofd een ongelooflijk heldere (lichtgele) ster richting Oosten trekken. Veel te fel voor een satelliet. Dit had ik nog nooit gezien. Zou het een ruimtetuig kunnen zijn? Dit kon volgens mij alleen maar het ISS zijn!  In het Oosten nam ie in helderheid af en leek hij al wiebelend stil te staan,al was dat vast een optisch bedrog door de luchtvervuiling en slechte seeing in het lage Oosten.

Het was uiteindelijk over 01.30 uur toen ik alles terug binnen gezet had. De tijd vliegt altijd tijdens het waarnemen. Ik ging naar de dressing en gooide mijn kleren slordig weg. Poedelnaakt sloop ik hierop in stilte door de hal van de woning. Mijn vriendin zou vast en zeker al lang liggen te slapen. Ik opende voorzichtig de slaapkamerdeur … Vanuit de duisternis klonk plots een lichtjes geïrriteerde stem: ‘Dáár heb je hem!’…  Ik zuchtte en kroop zonder iets te zeggen in bed. Moe maar voldaan genoot ik hierop nog even, stiekem, in stilte na van mijn tuinavontuur.

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________