Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22 mei 2009

 

 

Het is iets voor 22.00 uur, ik parkeer de auto en zet de motor uit. Nog geen twee minuten later komt Luk er al aangereden, en na tien minuutjes arriveert ook Maarten op de afgesproken plek. Perfect, mijn last minute mailtje heeft toch nog enkele gemotiveerde zielen bereikt.

Het is nog een kleine vijf minuutjes rijden naar de waarneemplek, deels over een stoffige zandweg, waarop we halthouden op een plek die omgeven is door weilanden, vlakbij het vliegveld van Malle. Ik heb er een goed buikgevoel bij, er is geen wolkje te zien, de wind is gaan liggen, en de rust van de natuur overvalt ons onmiddellijk.

Omstreeks 22.30 uur staat alles opgesteld en is het relaxed wachten tot de nacht langzaam begint te vallen. De rode reus Arcturus valt me als eerste op. Vervolgens komen er langzaam meer sterren te voorschijn. En van die sterren is de planeet Saturnus. Een blik door het oculair verraadt een goede seeing, ik lijk zelfs enkele wolkenbanden op de planeet op te merken.

Maar goed, ik ben niet voor Saturnus naar deze verlaten plek gereden. De hoop is wat galaxies te kunnen spotten, alsook enkele leuke dubbels, en misschien ook wel een bolhoopje. Ik ben benieuwd, mijn 13 cm Newton is de kleinste van de drie. Maarten geniet van enkele centimeters meer, maar Luk spant de kroon met zijn 20 cm dobson, mt object locator nota bene. Met enige moeite verberg ik de kwijl die uit mijn mond loopt.

Maar voorlopig moet ik het dus nog doen met mijn 13 cm. Ik begin in het sterrenbeeld Ossenhoender en richt naar de dubbelster Izar. De verwachting is hoog gespannen, ik heb immers gelezen dat het n van de mooiste dubbels is. En dan blijkt plots dat ik hem niet gesplitst krijg, toch niet met een vergroting van 130 maal. Misschien had ik hem 260 maal moeten vergroten bedenk ik nu, maar ook Luk blijkt hem niet te kunnen splitsen met zijn dob.

Gewoon een andere nemen dus, geen paniek, dubbels genoeg, zoals deze: Zeta-Boo. Ik vergroot nogmaals tot 130 maal en kijk vol geduld. Ik meen hem plots gesplitst te zien, twee identieke sterren, vlakbij elkaar. Tot Luk zich achter mijn oculair zet en verdacht lang in stilte gehuld achter het oculair blijft zitten De twijfel slaat toe, kan het zijn dat ik het me verbeeld heb? Luk ziet hem niet dubbel, ik kijk nogmaals ik krijg hem verdorie niet meer gesplitst. Volgens mijn waarneemlijstje waren dit nota bene de makkelijkste objecten. Slik.

Maarten is ondertussen de Herculesbolhoop M13 aan het bekijken. Benieuwd naar het verschil met zijn kijker loer ik eens voorzichtig door de 15cm. Het resultaat is ietwat teleurstellend, ik zie een heldere ronde vlek, duidelijk een grote bolhoop, maar ik kan geen enkel sterretje oplossen. Met mijn 13 cm was me dit vorig jaar wel gelukt. Maar Maarten blijkt enkele oculairs vergeten te zijn, ik leen hem daarom even mijn Orion Stratus 5mm oculair, waarop ik hem plots het wow-woord hoor roepen. Ik kijk nogmaals, en het verschil is enorm. De bolhoop lost ditmaal goed op in sterren. Knap, ik merk nu dat twee centimeter opening extra toch een verschil geven.

Maar de rillingen komen pas echt opzetten als het Stratus-oculair in de oculairhouder van de dobson geschoven wordt. Woeha! Ongelooflijk, wat een prachtig verschijnsel, ongelooflijk hoeveel sterren er zichtbaar zijn en hoe groot de bolhoop te zien is! De spinnepoten zijn tevens zeer duidelijk te zien. Ook Luk lijkt er niet genoeg van te krijgen, en het valt me gedurende de nacht op hoe goed het klikt tussen de dobson en het Stratus-oculair.

Nog een voorbeeldje, de ringnevel, M57. Terwijl deze duidelijk (en mooi) te zien is door mijn 13 cm, valt mijn mond toch wel open als ik zie hoe groot hij door de dob te zien is. Size does matter .

Ik heb ondertussen nog steeds geen sterrenstelsel gezien, dringend tijd om daar verandering in te brengen. Ik wil beginnen in het sterrenbeeld Raaf met M104, bijgenaamd de Sombrero Galaxy. Luk heeft hem als eerste te pakken, en het is opvallend hoe zwak hij door de dobson te zien is. Zo zwak dat de moed me in de schoenen zakt om hem met de 13 cm te gaan zoeken. Mijn derde teleurstelling, ik steek de schuld aan de lage stand van de Raaf.

De Grote Beer staat op dit moment wel in het zenit, ideaal, ik waag mijn kans en probeer het sterrenstelsel NGC2841 te vinden. Spannend, ik kijk eerst in de Pocket Sky Atlas en gebruik vervolgens het afgedrukt sterrenkaartje om de exacte positie te vinden. Na wat zoeken zie ik plots een ontzettend zwak neveltje. Nauwelijks zichtbaar, maar dat kan de pret niet drukken, ook Maarten ziet hem door mijn kijker staan, ditmaal verbeeld ik het me duidelijk niet. 52 maal vergroten geeft een iets duidelijker beeld. 130 maal is echter teveel van het goede, de achtergrond wordt er te donker door. Leuk, eindelijk iets nieuws gevonden. Eindelijk.

Met hernieuwde moed zoek ik naar het volgende sterrenstelsel, ook in de Grote Beer te vinden, het stelsel NGC3184. Ik lees in mijn lijstje dat dit stelsel een stuk zwakker is dan NGC2841. Nog zwakker? Ach, ik probeer het gewoon. Even zoeken, tot de sterren in het oculair exact overeenkomen met de sterren op het sterrenkaartje. Ik kijk naar de plaats waar het sterrenstelsel moet staan, maar het stelsel laat zich niet zien. Toch voel ik deze keer geen frustratie, want ik weet dat ik naar de juiste plek zit te staren. Dit stelsel is gewoon te zwak voor mijn kijkertje.

Goed, hop naar het volgende. Het volgende? Ik merk nu dat de overige objecten op mijn lijstje zich allemaal in de Raaf situeren, en die plek ziet er echt niet aantrekkelijk uit. Hier sta ik dan, zonder enige voorbereiding om andere dingen te bekijken. Gelukkig wijst Maarten me het sterrenbeeld Schorpioen aan, ook laag aan de horizon te vinden, maar in de Pocket Sky Atlas zie ik dat hier misschien wel enkele leuke objecten te scoren zijn.

Zoals M4, een bolhoop die ik nog niet eerder bekeken heb. Ik heb hem vlug te pakken, een wazige vlek die zich maximaal 52 maal laat vergroten. Ik kan geen sterren oplossen, maar wat een verschil met die wazige sterrenstelsels.

Ik zoek vervolgens naar de bolhoop M80 in Schorpioen, en de dubbelster Rho Oph valt op door twee zwakkere sterren die een mooi driehoekje vormen met de dubbelster. Ik krijg de dubbelster echter niet gesplitst, Luk slaagt er wel in met zijn dob.

De bolhoop M80 is bij de laagste vergroting (26x) te zien als een pluizig sterretje. Ontzettend zwak dus, maar eigenlijk wel heel schattig om te zien. Bij een vergroting van 52 lijkt het wel een sneeuwvlokje. Ik geniet van de aparte kijk op deze bolhoop.

Jawel, ik heb geluk, de Schorpioen heeft heel wat leuks in de aanbieding. De dubbelster Graffias is nog zon onverwacht meevallertje. Eindelijk eentje die ik wl kan splitsen. Bij een vergroting van 52 maal is duidelijk een zwakke begeleider zichtbaar die ik dezelfde kleur geef als zijn hoofdster. Vlakbij Graffias staat nog een leuk dubbeltje, Nu Sco, zelfs met de laagste vergroting krijg ik dit sterretje al gesplitst.

Ik geniet vervolgens even met het blote oog van de melkweg die zichtbaar is in het sterrenbeeld Zwaan. Prachtig, elke keer als ik de melkweg zie wordt ik er stil van. Een uitloper richting Cassiopeia is tevens zichtbaar. Jongens, dit is echt wel mooi.

Goed, ik waag me hierop in een voor mij nieuw sterrenbeeld: de Slangendrager. Ik had niet verwacht dat dit zon groot sterrenbeeld zou zijn. Bolhoop M107 is mijn volgende doel. Ik zie hem als een zeer zeer vaag vlekje, bij 52x is hij iets beter zichtbaar.

Bolhoop M10: waaaaauw!! Wat een verschil met M107! Ik kan M10 makkelijk tot 130 maal vergroten, ik slaag er ook in om redelijk wat sterren op te lossen. Knap!

Holy Cow!! Bolhoop M12, nog mooier dan M10. Mede door de omgevingsterren, Luk herkent er de vorm van een boek in. Ik kan ook deze bolhoop makkelijk tot 130 maal vergroten, maar ik verkies het beeld bij lage vergroting, zodat de omgevingssterren het plaatje compleet maken.

Ik zoek vervolgens even naar bolhoop NGC6366, maar deze laat zich echter niet zien in de 13 cm. Luk ziet hem wel zwak door de dobson. Trouwens, het verschil door de dobson is bij al die bolhopen gigantisch, vooral met het Stratus-oculair. Vrijwel alle bolhopen zijn op te lossen in de dobson, bij sommige is er daarnaast een spectaculaire gloed in de bolhoop te zien.

Bolhoop M14, de volgende weeral. Ook een mooie door de 13 cm, vlug gevonden. Het mooiste beeld heb ik bij 52 maal. 130 maal vergroten is mogelijk, al kan ik bij deze geen sterren oplossen.

Als laatste bolhoop bekijk ik M22, maar ik wordt plots door een felle oranjekleurige ster afgeleid die laag in het oosten staat te schijnen. Ik vergeet hierdoor notitie te maken van M22.

Ik bekijk vervolgens nog even de open sterrenhoop M11, de Wild Duck Cluster genaamd, maar ik merk dat ik last begin te krijgen van vocht. Hierdoor kan ik niet echt genieten van dit cluster.

Ik wandel naar de auto en neem de verrekijker erbij. Die opvallende ster laat me niet los. Door de verrekijker zie ik dat het geen ster is maar een planeet! Ik zie een duidelijke bol door de verrekijker. Dit moet Jupiter zijn. Ik kijk op de klok, en ik schrik ervan dat het al half 4 in de ochtend is.

Jupiter, zo heb ik hem nog nooit gezien, het lijkt alsof hij in brand staat. De vier maantjes zijn prachtig te zien, Callisto staat daarbij opvallend ver verwijderd van Jupiter. Het is de perfecte afsluiter van de avond. Leuk dat Luk en Maarten erbij waren, want alleen had ik het nooit zolang volgehouden. Moe maar tevreden rijd ik uiteindelijk naar huis, waarop ik me lekker dicht tegen het warme lijfje van mijn vriendin vlij.

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________