Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22 januari 2010

 

 

 

Nie te doen, nie te doen!!

Mijn 13 centimetertje stond al heel de avond in de tuin, hopend dat Mars zich af en toe zou laten zien. Tevergeefs echter, ik had alle hoop al opgegeven en wilde gaan slapen, toen ik er gelukkig nog nét op tijd aan dacht dat de kijker nog buiten stond.

 

Een blik met het blote oog liet een zwak Marsje zien, piepend door de dikke sluierbewolking en smekend als een drenkeling. Ik zocht hem even door de zoeker, zette hem met de kleinst mogelijk vergroting in het midden van mijn beeldveld, en gooide zonder dralen mijn barlow en 5mm oculair in de strijd. Een maximale vergroting van 260 maal, waardoor Mars trilde als zot.

 

Maar ik hield mijn adem in en zette Mars aan het uiteinde van het beeldveld, zodat ik hem zo lang mogelijk trillingsvrij kon bekijken en hij rustig naar de andere kant van het beeldveld kon dwalen.

En ik keek. Jawel, ik keek, en ik bleef kijken, staren, pieren. Ik voelde mijn lichaam waanzinnig veel adrenaline aanmaken, mijn buik begon te kriebelen, ik voelde rillingen van genot, van spanning, ik wilde het uit-gillen, ik wilde lachen, gieren, dansen, brullen, rollebollen!

Maaaahahahaaaarssss!! Hiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!

Al zovele keren heb ik naar dat fel dik, saai, geel-oranjekleurige bolletje zitten gapen, en nu stond Mars daar plots in zijn ware gedaante, door mijn oh zo kleine trouwe sterrenbuis!

 

Een niet te missen witte poolkap deed mij springen van ongeduld. Oh wat een prachtig poolkapje zag ik daar onderaan, met een waasje van bruin errond. En dan die kleur van Mars, roestkleurig, zoals je Mars op foto’s ziet, met bovenaan een niet te missen donkerbruine plek!

 

En af en toe zag ik een lichtbruine vlek links van het witte poolkapje, en in het begin twijfelde ik, maar hoe langer ik bleef gluren als een schooljongen die voor de eerste maal een vrouwenborst onder ogen zag, des te meer begon ik overtuigd te raken van die lichtbruine vlek, die wel naar de donkerbruine vlek leek te lonken, te smeken, te flirten!

Waanzin, wat een heerlijk gevoel! En dit dankzij de sluierbewolking, die de ideale filter voor Mars bleek te zijn. Ik kon me niet meer houden, het werd me teveel. Ik liep terug naar binnen, recht naar de pc, en ik klikte Stellarium open, waarop ik inzoomde op Mars en jawel!! Het klopte verdorie allemaal wat ik zag. Ik heb het echt gezien, ik heb het echt gezien!!

 

Whaaaaaaaahahahaaaaaa!!!!


 


Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________