Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19 november 2008

 

 

Een klein sterpuntje, oranje van kleur. Ik heb hem onder verschillende vergrotingen bekeken, en het blijft een puntje. Niet dat ik anders had verwacht, want sterren zien er nu eenmaal gewoon als stipjes uit. Maar toch, ik vind het onvoorstelbaar. Toen ik in het boekje Binocular Highlights las dat deze rode reus een diameter heeft die groter is dan de baan van Jupiter mijn aandacht was onmiddellijk getrokken. Een diameter groter dan de baan van Jupiter

Mu Cephei, ook wel de Garnet Star genoemd, is blijkbaar lange tijd de grootste ster geweest waarvan men het bestaan wist. Toen ik daarstraks de hemel zag opentrekken heb ik dan ook onmiddellijk mijn kans gegrepen. Het is voor de eerste keer trouwens dat ik het sterrenbeeld Cepheus gezien heb, het deed me aan een pinnemuts denken. Ongelooflijk eigenlijk dat ik dat sterrenbeeld nu pas voor het eerst zie, ik moet er tientallen keren naar gekeken hebben zonder dat ik besefte dat daar een het sterrenbeeld te vinden is.

Maar goed, Mu Cephei, met het blote oog was hij al zichtbaar, maar kleur kon ik er niet in herkennen. Een redelijk zwak sterretje, maar wel makkelijk zichtbaar zonder perifeer te moeten kijken. Ik bekeek hem eerst met de sterrenkijker, de geel-oranje kleur viel toen al onmiddellijk op.

Maar de rillingen kwamen pas opzetten toen ik hem met mijn verrekijker bekeek, Mu Cephei is een echt verrekijkerobject vind ik. En misschien ligt het aan de verrekijker, maar nu zag ik Mu Cephei een stuk donkerder van kleur, echt diep oranje. Het gaf hem een aparte plaats tussen de andere omgevingssterren, ik voelde gewoon dat het een speciale ster was. Prachtig.

De weergoden wilde deze keer niet meewerken spijtig genoeg. Ik had een leuk waarneemlijstje opgesteld, maar het zag er niet naar uit dat ik dat vandaag zou kunnen afwerken. Er was wind, niet dat ik daar last van had, maar de wolken dreven aan snel tempo richting oosten. Binnen de kortste keer zat de hemel terug potdicht. Ik ben verschillende keren terug naar binnen gegaan, en een paar keer had ik het geluk dat de hemel weer even opentrok.

Ik besloot mijn tweede object op te zoeken, tevens in het sterrenbeeld Cepheus te vinden, de dubbelster Delta Cephei. In het boekje Binocular Highlights las ik dat deze ster een echte uitdaging kan zijn om hem te kunnen splitsen. Geen idee of het met mijn 10x50 verrekijker zou lukken. Ik schroefde de verrekijker van mijn statief en bekeek Delta Cephei even met de losse hand, kwestie van hem even wat vlugger te kunnen vinden. En ik had hem vlug gevonden ook, maar met de losse hand trilde de verrekijker teveel, zonder statief zou het me nooit lukken om hem te kunnen splitsen. Maar toen ik de verrekijker terug aan mijn statief bevestigd had trok de hemel tot mijn frustratie weer helemaal dicht.

En ik heb het een uur aangezien maar kreeg geen enkele kans meer. Even kreeg ik nog een  heel mooi schouwspel te zien. In het wolkendek was een hele kleine opening te zien die snel richting oosten trok. Ik volgde die opening met het blote oog, af en toe kwamen er enkele sterren door piepen. Maar plots verscheen het Zevengesternte door de opening. Dat was echt prachtig, een volledig bewolkte hemel, en dan zon mooi sterrenhoopje zien schitteren in die kleine opening. Slechts 10 seconden duurde dat moment. Magisch.

Hoe kleine momenten groots kunnen zijn. En ik kan natuurlijk liggen jammeren over die storende wolken. Maar feit is wel dat ik nu met een leuk spannend gevoel zit, Delta Cephei, jij zit in mijn gedachten gebeiteld! Ik moet het gewoon weten, kan ik jou splitsen met mijn verrekijker?

  

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________