Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19 maart 2009

 

 

Ik besloot het er vandaag nog een keer op te wagen, ook al kleefde de nachtmerrie van de vorige avond nog aan mijn hersenen. Deze keer was er geen wolkje te zien, en toch leken de omstandigheden niet echt ideaal. Ik heb in ieder geval al rijkere sterrenhemels gezien.

Maar goed, het was 20.20 uur. Ik besloot nogmaals met Ceres te beginnen en merkte al vlug
dat het beeld door de kijker nog steeds niet was zoals het hoorde. Ik kreeg de sterren moeilijk scherpgesteld en vrees dat ik gisteren iets grondig verkeerd heb gedaan met die vangspiegel. Sterren leken te versplinteren, terwijl de zwakkere sterren precies moeilijker zichtbaar waren als anders.

Ondanks dit resultaat had ik de collimatie thuis nog wel even gecheckt. Het zag er toen in orde uit. Ik had mijn lasercollimator niet mee naar de stek genomen, maar ik had sowieso geen zin om in het donker met mijn inbussleuteltjes te knoeien. Ik twijfelde of het op deze manier wel zin had en ik misschien beter niet terug naar huis zou rijden. Maar ik besloot het uiteindelijk toch maar een kans te geven. Zij het met weinig enthou-siasme.

De planeto´de Ceres had ik redelijk vlug gevonden. Ik zag hem als een sterretje en kon hem niet onderscheiden van andere sterren, ook niet met een vergroting van 130 maal. Als ik het niet wist zou ik hem voor een ster gehouden hebben. Ik vond er weinig aan.

Misschien eens een sterrenstelsel opzoeken. Ik besloot M106 te proberen. Ik had hem vlug gevonden, maar amai mijn voeten, zo ontzettend zwak. Ik kon er geen enkele vorm in herkennen en moest perifeer kijken. Hogere vergrotingen leverden geen beterschap op. Lag het aan de hemel die niet echt donker leek? Kon het aan de slechte collimatie liggen? Het enige positieve was dat ik een nieuwe Messier kon loggen, maar een vreugdegevoel kreeg ik er niet bij. Misschien heb ik gewoon de blues.

Een volgend stelsel, ook in de Grote Beer: M63. Makkelijk te vinden ook, en al even zwak als M106. Ik kon hem nauwelijks zien en kon er geen enkele vorm in herkennen. Het ding was gewoon te zwak. Mijn tweede nieuwe Messier vanavond, maar weerom geen vreugdegevoel. Ik vond het wel leuk dat ik het sterrenbeeld Jachthond voor de eerste keer zag staan.

M95 en M96. Ik heb er lange tijd naar zitten zoeken maar niet gevonden. Spijtig. Maar nu ik toch in de Leeuw zat besloot ik M65 en M66 even op te zoeken. Hier had ik meer geluk, beiden waren samen in beeld te zien, ook nog met een vergroting van 52 maal. Alleen zag ik ook hier geen enkele vorm of detail in. Ze waren gewoon net te zwak om er echt van te kunnen genieten. Het deed me een beetje aan M81 en M82 denken, alleen waren die stelsels zoveel duidelijker en mooier te zien.

Heel heel vaag zag ik iets met het blote oog wat vermoedelijk Melotte 111 was. Toen ik er met de verrekijker naar keek zag ik dat het hem inderdaad was. Wat een prachtig verrekijkerobject is dit toch.

Ik wilde bolhoop M53 nu ook vinden. In mei vorig jaar had ik er tevergeefs naar gezocht omdat ik het sterrenbeeld Haar Van Berenice niet kon identificeren.
Nu kwam ik tot de ontdekking dat de sleutel bij Arcturus lag. Ik trok gewoon een lijn via Arcturus naar Muphrid en trok deze lijn door, waarop ik de onderste ster van het Haar Van Berenice kon vinden. M53 had ik op deze manier vlug gevonden. Een klein pluizig hoopje, zonder enig detail. Ook bij een vergroting van 130 maal kon ik geen sterren onderscheiden in de bolhoop.

Als laatste wilde ik M97 opzoeken. Ontzettend zwak, bij 52 maal het beste te zien als een rond wazig ding. Ik had hem in ieder geval al beter gezien. En van M108 kon ik ook deze keer geen spoor bekennen.

Het was een waarneemsessie met een dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik wel 5 nieuwe messiers kunnen loggen, maar aan de andere kant ben ik bang dat de slechte collimatie me parten gespeeld heeft. Jammer, dit mag in ieder geval niet meer gebeuren.

 

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________