Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18 december 2007

 

 

 

Het is al enkele dagen helder, dus het kriebelde alweer naar meer. Omdat ik de dag hierop met de vroege dienst moest beginnen werken kon ik het niet te laat maken, ik besloot er op tijd aan te beginnen. Omstreeks 20.30 uur had ik alles in de tuin opgesteld. Ik had van te voren een planning gemaakt, het Christmas Tree Cluster moest ik nu echt wel eens vinden. Maar ook de krabnevel (M1) had ik via het planetarium-programma Stellarium opgezocht, evenals het open sterrencluster M35.

Buiten zag ik dat de buurt waar het Christmas Tree Cluster stond nog te laag aan de hemel stond, dus dat moest even wachten. Ik besloot Mars nog eens te bekijken. Ik had mijn zakfototoestel meegenomen en probeerde een foto van Mars te trekken door het fototoestel simpelweg voor het oculair van de sterrenkijker te houden. Dat was echter te goed om waar te zijn. Geen enkele foto lukte op deze manier. Maar toen ik het fototoestel op videomodus zette lukte het me wel. Alleen zie je op de video Mars op en neer trillen omdat ik het fototoestel niet stil kon houden. Soit, het was een poging waard.

Vlakbij Mars stond het open sterrencluster M35. Ik had het vlug gevonden, dacht ik. Een sterrenhoop die wat verspreid is. Niets spectaculairs vond ik persoonlijk.

Vervolgens ook eens naar de plaats gaan kijken waar ik de krabnevel oftewel M1 zou kunnen vinden. Niets te zien. Ik vermoed dat het aan de lichtpollutie van de straatverlichting en de maan lag. Op een donkere nacht zal ik hem nog wel eens opzoeken.

Waarom de Maan niet eens bekijken? Janneke Maan was voor iets meer dan de helft te zien. Met mijn laagste vergroting kreeg ik hem helemaal in het beeldveld van de kijker. Verbluffend. Kraters, bergketens, schaduwen, dit was echt wel de max om zien. Met een hogere vergroting kon ik slechts een deel van de Maan in het beeldveld krijgen, maar dit was nog spectaculairder. Wat een details! Ook hier probeerde ik eens een fotootje te trekken door mijn toestelletje voor het oculair te houden. Tot mijn plezier zat er één geslaagde foto tussen. Mijn eerste astrofoto. Maar naar de foto kijken of in het echt naar de Maan kijken kan je echt niet vergelijken.

Maar tijd voor het serieuzere werk nu. Die Christmas Tree Cluster, ik wilde hem nu echt wel eens zien. Plannetjes afgedrukt om de juiste locatie te zoeken, vol motivatie begon ik eraan. Ik kwam een oude vriend tegen, de sterren die ik de vorige keer geschetst had en waarvan ik dacht dat die het Christmas Tree Cluster waren. Zoeken, zoeken en nog eens zoeken, tot mijn rug er pijn van deed. Een aantal keren dacht ik dat ik hem in mijn kijker had, maar ik vermoedde dat het hem niet was omdat ik die sterren amper allemaal in mijn beeldveld kreeg met mijn laagste vergroting. Ik had zelfs een eerste poging ondernomen om het cluster te vinden met behulp van de coördinaten op mijn equatoriale montering. Dat moet ik echter nog eens uitvissen want het lukte voor geen meter.

Uiteindelijk heb ik het weer moeten opgeven, het werd te laat, de rug begon te protesteren. Dedju toch, zal ik hem dan nooit een keer vinden? Een verloren veldslag is gelukkig geen verloren oorlog. Op Stellarium heb ik na wat moeite de sterren gevonden die ik geschetst had en waarvan ik dacht dat ze het Christmas Tree cluster waren. Eén van deze sterren van dit misverstandje betreft HP30602. Na al die moeite toch ook wel een vermelding waard.

 

Vorig verslag / Volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________