Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Een nieuwe start? 

 

18 mei 2013


 

Vraag een willekeurig persoon wat het verschil is tussen dag en nacht, en de kans is groot dat je een vrij banaal antwoord krijgt. Iets in de trend van: s nachts slapen de mensen, of s nachts is het donker, de zon schijnt dan niet meer. Het is pas als je zelf de tijd neemt om s nachts eens in je tuin te gaan zitten dat het je overvalt: die stilte. Alsof alle leven weggezogen werd en je in een verlaten wereld beland bent.

Onecht bijna. De enige hoorbare geluiden zijn autos ver weg, zachtjes zoevend over het asfalt, en heel af en toe ook het geluid van een verdwaald vliegtuig ergens hoog in de lucht. Ik ben omringd door lichtkoepels en silhouetten van woningen. Het lijkt haast op een schilderij van Paul Delvaux, met een halve maan die mijn tuin beschildert met hemels licht.

Een jaar is het geleden trouwens, mijn tien inch dobson staat naast mij maar hangt volledig onder het stof. Zelfs de spinnendraden lijken uit een vorige eeuw te komen. De batterij van mijn rode waarneemlamp: plat. De batterij van mijn dictafoon: plat. De batterij van mijn red dot finder: plat. Het voelt alsof ik voorwerpen hanteer uit een vorig leven. Een nostalgisch gevoel borrelt hierbij onverwacht naar boven. Waar is die jongen naartoe die bij elke heldere hemel met hart en ziel op reis ging in dat onvatbaar mooie heelal? Mis ik hem?

Tijd zal het leren. Voor deze nacht wil ik het in ieder geval rustig aan doen. Ik wil mij vergapen aan een planeet die ik sedert 2010 niet meer bekeken heb: Saturnus, die deze nacht laag in het zuiden te vinden is. Met het blote oog laat de planeet zich als een geelachtige ster zien, en eerlijk gezegd had ik hem helderder verwacht.

Maar in de dobson stelt de planeet mij allerminst teleur. De ring staat in een werkelijk prachtige positie en is een streling voor het oog, ondanks de slechte seeing, waardoor ik tot slechts 240 maal kan vergroten en ik een behoorlijk wobbelende planeetbrij onder ogen krijg. Geconcentreerd kijken en geduldig afwachten is de boodschap. Ik leg mijn bril weg en schuif het ooglapje over mijn linkeroog.

Met momenten laat het oppervlak mij een bruine wolkenband zien, zij het zeer zwak. Ook de Cassinischeiding is zwakjes zichtbaar. Een prachtig schouwspel wel, de planeet lijkt haast uit een Disney-winkel ontsnapt te zijn, op de vlucht geslagen voor duizenden grijpgrage handjes. De maan Titan is hierbij vermomd als een gewone ster en staat op enige afstand van Saturnus. Vlakbij de planeet vallen mij drie manen op, zeer zwak zichtbaar, waarbij ik de derde en middelste maan slechts bij perifeer kijken opmerk. Achteraf leer ik via Stellarium dat ik Tethys, Dione en Rhea onder ogen zag. Ik meen met momenten ook een maantje tegen de ring van Saturnus op te merken, doch zonder zekerheid ditmaal. Stellarium leert mij wel dat ik het bij het rechte eind heb, het betreft het maantje Enceladus.

Saturnus moet ik beslist nog eens bezoeken als de seeing wat beter is. Ik laat de dob nu voor wat hij is en neem de tuinstoel er nog even bij. Ondanks het maanlicht staat de sterrenhemel er nog vrij uitnodigend bij. Met mijn 10x50 verrekijker dwaal ik in het rond en voel ik mijn hersenkwabben allerlei oude verbindingen maken. Ongelooflijk toch, elke ster die ik onder ogen zie is een zonnestelsel. Konden al die onzichtbare planeten maar even oplichten, al was het slechts voor luttele seconden.

Cygnus staat vrij laag in het oosten en is om die reden comfortabel met de verrekijker te bekijken. M29 laat zich als een fascinerend nevelig vlekje zien. Boven Deneb kom ik ook enkele bekenden tegen zoals de diepgele ster Omicron 1 Cygni, die een mooi contrast vormt met zijn witblauwe begeleider 30 Cygni. Ook in de Lier geniet ik van enkele dubbelsterren, en in Hercules laten M13 en M92 zich dan weer vangen. Leuk, dit is genieten, en eigenlijk is het zo eenvoudig: een verrekijker, een tuinstoel en een heldere hemel. Meer heb je echt niet nodig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SQM

19.30

 

 

 

__________

 

 

 

 

Orion XT10