Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17 november 2009

 

 

 

Op het moment dat ik dit verslagje type ben ik nog helemaal doordrenkt van de waarneememoties. Ik geef toe dat ik het niet had zien aankomen vandaag. Toen ik na het werk naar huis fietste zag ik wel enkele sterren door de viriele gaten in het wolkendek piepen, maar dat betekende geenszins dat het helder zou worden. De voorbije dagen hadden me dit wel duidelijk gemaakt.

Maar toen ik thuiskwam en de fiets in de garage stalde, kon ik het niet laten om even in de achtertuin te gaan staan. De gaten in het wolkendek bleken het plots van de wolken overgenomen te hebben, en onverwacht zag ik tot mijn vreugde het ISS als een heldere stip van west naar oost vliegen. Was dit misschien een teken?

Na het eten (rijst met kippenblokjes en Japanse wokgroenten) ging ik een tweede maal verbaasd in de achtertuin staan en stelde ik met gemengde gevoelens vast dat er geen enkel wolkje meer te bespeuren viel.

Gemengde gevoelens wel, want opvallend weinig sterren gaven zich bloot. Ik had zelfs moeite om Cassiopeia volledig op te merken. Al moet ik toegeven dat mijn nachtzicht op dat moment nog bevrucht moest worden.

 

In ieder geval, de sterrenhemel kon me op dat moment nog niet verleiden om buiten te blijven, en ik kroop al vlug weer in de nestwarmte van het astroforum. Maar omstreeks 23.00 uur stond mijn besluit vast: ik zou en moest die Leoniden zien. Twee paar kousen aan, muts, sjaal, hand-schoenen, een verstelbare tuinstoel met dito kussen. Hop naar de waarneemplek.

De wind sloeg me meteen onder de gordel. Ik besloot de tuinstoel tussen de auto en de drie paarden op te stellen en probeerde de warmte van de paarden te vangen door zo dicht mogelijk tegen de schrikdraad te gaan zitten. Hierdoor hingen de nieuwsgierige blikken van de paarden letterlijk boven mijn hoofd.

 

Aan de hemel was het sterrenbeeld Voerman vol bravoure aanwezig, maar door mijn blik boven de auto te richten deed Orion daar plots een imaginaire gong slaan om U tegen te zeggen. Halleluja! Ook de kop van de Stier deed me weer beseffen hoe dicht de winter al voor de deur staat. En Betelgeuze, amai mijn botten, zo diep oranje, alsof er een kleurfout op mijn ooglenzen zat, alsof hij voor mijn eigen ogen de knal van het heelal ging geven.

Daar was er één! Een kleintje! Hij kwam uit de richting van de Stier. Geen Leonide waarschijnlijk. Eigenlijk moest ik mijn blik naar de horizon richten, naar het oosten. En eigenlijk is de sterrenhemel gewoonweg te groot voor mijn twee ogen. Ik stelde daarnaast vast dat de sterrenhemel mooier en mooier begon te worden. Dedju toch, misschien had ik toch mijn sterrenkijker of op zijn minst mijn verrekijker moeten meenemen.

Mytisch! Een grote pikzwarte vlek vloog pal boven mijn hoofd richting Grote Beer. Volgens mij was het een uil. Prachtig! En jawel, een Leonide! Laag aan de horizon, bijna volledig horizontaal. Een kleintje wel. Maar de start was dus gegeven. Leuk.

Hoewel. De wind blies me bijna uit mijn stoel en creëerde geluiden die me uit mijn concentratie brachten. Angstaanjagende geluiden. Alsof er vreemden op me af kwamen gelopen, alsof ze me willen versmachten. Ik wachtte af, maar geen enkel meteoortje liet zich nog zien. De twijfel sloeg toe. Zonder waarschuwing maakte ik plots een klik waardoor ik de tuinstoel zonder nadenken weer in de auto gooide.

Nog geen tien minuten later zat ik in de achtertuin, tegen de geborgenheid van de coniferenhaag. De sterrenkijker stond naast me, en het plan was om mijn schets van NGC751 verder af te maken. Verdomme, de sterrenhoop bleek haast in het zenit te staan. Ik draaide de kijkerbuis en keek naar boven. Het sterrenbeeld Driehoek toonte me de weg.

Whaaaaaaaaaaaaa!!!! Hahahahaha!!! Neeeeee, dit was écht waaaaaanzin, hohohoho, hiiiiiiiiii!!!!!!! Hiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!

Vergeef me, maar de woordenschat ontbreekt me om mijn gevoelens te verwoorden, ik sloeg compleet tilt en gilde als een speenvarken!! Een gigantische meteoor schoot als een speer richting zenit. Gi-gan-tisch!!! Wat een staart! Wat een kracht!!! En die kleur, nog nooit had ik zoiets gezien, een kleur die even groen was als de straal van mijn laserpen. Hohohoho, beter dan dit ging ik vanavond niet zien. Man man man.

(Ik wil verder typen maar krijg plots een blackout, eigenlijk doet de rest er ook allemaal niet meer toe. Stop misschien hier met verder te lezen).

Goed. NGC751 dus. De vorige keer stond hij nog laag in het oosten. Nu bijna in het zenit waardoor de kijkerbuis plots in een wel erg vreemde positie kwam te staan. Hierdoor stond die Struve-dubbelster plots aan de andere kant in mijn beeldveld. Ik moest mijn onafgewerkte schets omdraaien, waardoor de cijfers die de helderheden aanduiden ook niet meer te lezen waren. Wat een monnikenwerk, niet te doen op deze manier. Weg schets. Misschien voor een volgende keer.

Ik besloot M81 en 82 een bezoekje te brengen, maar die bleken dan weer in een lichtprut te zitten waardoor ze amper te genieten waren. Ik tolde mijn kijkerbuis dan maar even naar de Voerman, en na wat improviserend slalomwerk zag ik een Voermannetje in de kijker staan. Mooi, echt. Met die digitale schetstechniek is er een nieuwe wereld opengegaan voor mij en zijn die Voermannetjes zonder twijfel een potentiële schetsprooi geworden. Maar niet nu. Ik vertrouwde het niet. Het weer heeft me al meer te grazen genomen. In het westen zag ik trouwens al verdachte bewolking. Voor je het beseft steken die wolken een mes in je rug.

Nog even middden in de Pleiaden gaan staan. Prachtig. En nog even met het blote oog naar Orion gapen. Hij stond nu pal boven het dak van de woning. Maar ook hier weer, die wind. Die wind bracht me van slag, die wind produceerde geluiden van indringers.

Ik meen het. Inbrekers, gespuis en dakloze kannibalen lagen op de loer. Ik voelde me bespied door geesten. Even overwoog ik nog om naar Leoniden te speuren, maar dit gevoel werd al vlug weggegomd door het gemis van de warmte in de huiskamer. Ik proefde hem haast. Snel begon ik alles op te ruimen

En hier zit ik dus, achter de pc. Te typen. Ik heb net facebook open-geklikt, en Bart Stouten, dé stem van Klara, verblijdt me met een prachtig stukje Bach op zijn profiel. En ik weet dat het niets ter zake doet, maar dat stukje Bach doet me weer helemaal opleven, het is de apotheose van de waarneemavond, het sluitstuk dat me nog even helemaal tipsy maakt. Ik speel luchtdirigent, schud met mijn poep en playback het hele koor op het ritme van Bach. Lekker even gek doen, aha, nog lekker even volledig losgaan voor ik in bed kruip. Heerlijk!

 

 

 

 

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________