Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Snoesjes 

 

10 juli 2011

 

 

Eigenlijk was het niet de bedoeling om de dobson deze nacht van stal te halen, maar een korte sessie kon er nog net af. De maan was kortelings onder de horizon verdwenen, ik rook de geur van een houtkorf ergens in de buurt, en de SQM? Een schamele 19,81. Maar het belangrijkste was de wolkenloze hemel die een zwakke sluier van melkweg toeliet, waardoor ik al prikkelend tot enig waarneemfestijn verleid werd.

Ik wilde de sessie tot twee objecten beperken, meerbepaald de snoesjes van John Baars, te vinden in Hercules, niet met een zoekkaartje deze nacht maar gewoon lekker lui met de push to. NGC6229 was het eerste object dat op het display werd ingetoetst, en enkele seconden later draaide ik de kijker naar de juiste plek.

En dat was meteen raak ook, de bolhoop stond bij 48x pal in het midden van het oculair en liet zich onmiddellijk zien. Klein wel, hij viel bij deze vergroting op als een wazig bolletje zonder enig detail. Het hoopje vormde een bijna perfecte gelijkbenige driehoek met twee geelachtige sterren van dezelfde magnitude, en dat bleek een beeldvullend spektakel te zijn.

Bij 120x werd de hoop duidelijker zichtbaar en viel mij buiten die kern ook een wazig uitlopende rand op, in een iets donkere grijstint als de kern zelf. Dit was zonder twijfel een bolhoop, zij het dat ik bij deze vergroting nog steeds geen sterren kon oplossen.

Bij 240x hoopte ik wel enig oplossend vermogen te kunnen bereiken, doch de kwaliteit van het beeld verslechterde bij deze vergroting. Mogelijk dat de lichtkoepel van het westen hier voor iets tussen zat, ofwel liet de transparantie me gewoon in de steek.

Een vergroting van 120x liet de bolhoop duidelijk het mooiste zien, alsook was de driehoek met die twee gele sterren nog prachtig te zien. In tegenstelling tot de wazige bolhoop tekenden die gele zonnen zich trouwens haarscherp af, en vormden ze een werkelijk oogstrelend contrast.

Natuurlijk genoot ik nog even na van dit tafereel, waarop het de beurt was voor het tweede snoesje: de planetaire nevel NGC6210. De plaats van deze nevel bevond zich een stuk lager aan de hemel, en jammer genoeg dus een stuk dieper in de overheersende lichtkoepel van het westen.

Gelukkig leidde de push to me weer feilloos naar de juiste plek, hoewel waarom vond ik die planetaire nevel dan niet? Hmm, push to is overheerlijk als je geen tijd wil verspillen aan het zoeken, maar om moeilijke objecten te vinden volstaat een push to niet altijd. Soms zijn zoekkaarten de enige optie, of om het op zijn Latijns te zeggen: ad astra per aspera1.

Ik kwam al vlug tot de vrees dat het neveltje niet groter zou zijn dan een gewone sterpunt, en het vervelende was dat er behoorlijk veel sterpunten in mijn oculair stonden. Het zou een hopeloze zaak worden om elke ster aan een onderzoek te onderwerpen.

Toch kreeg ik het neveltje alsnog te pakken. Er vielen mij drie relatief heldere sterren op die een lange, smalle driehoek vormden. Als ik perifeer naar deze driehoek keek bleek er een sterretje bijzonder wazig te worden, terwijl die andere twee sterren nog haarscherp te zien waren.

En mijn buikgevoel bleek juist te zijn, want vanaf het moment dat ik de XW10 in de oculairhouder stak kwam ik tot de conclusie dat dat ene sterretje wel degelijk een planetair neveltje betrof. Nou ja, duidelijk kon je het niet echt noemen, volgens mij was dit een van de kleinste neveltjes die ik ooit al gezien heb.

En toch fascineerde het minuscule bolletje me, temeer omdat ik een duidelijk verschil zag met het bolhoopje van zonet. Bij dat bolhoopje zag ik die opvallend wazig uitlopende rand, terwijl de  rand van deze nevel zich duidelijk een stuk strakker liet zien. Daarbij stonden de sterren die de smalle driehoek vormden met het neveltje nog steeds netjes in de XW10 te pronken. Niet in dezelfde helderheid als bij de bolhoop, maar wel in hemelsmooi oranje ditmaal.

Het heelal bulkt van de afwisseling, zo bleek alweer, en met deze twee snoesje sloot ik deze korte sessie voldaan af. Het was tijd om naar bed te gaan. Sidera somnum suadent2.  J

 

1 Naar de sterren via moeilijkheden.                                                                       2 De sterren raden ons de slaap aan.

 

 

Vorig verslagvolgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SQM

gemiddeld: 19.81

 

 

temperatuur:

13 C

 

__________

 

 

 

Orion XT10