Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9 november 2008

 

 

Ik ben een blij man. Gisteren waarschijnlijk voor de laatste keer bij Van Grootven gepasseerd, de winkel lijkt wel geplunderd te zijn. Wat jammer dat ze ermee stoppen, maar ik heb nog enkele leuke dingen kunnen aanschaffen. Een klem onderandere, om mijn verrekijker aan mijn statiefje te kunnen bevestigen, én een motortje voor mijn EQ2-montering. Dertig procent korting, dat kon ik dus niet laten liggen. Vandaag heb ik de batterijen voor dat motortje aangeschaft. En ik wil het ding dus zo vlug mogelijk testen.

 

Zondag 09/11/2008, 17.15 uur:

 

Triestig, en terecht dat er geklaagd wordt, niemand kan van die grijze figuurloze wolkenmassa genieten. Maar wat een genot als die wolkenmassa tegen de avond plots opentrekt. Ik zag dat de maan aan de hemel stond, hét moment om mijn motortje te testen. De sterrenkijker vlug  in de tuin, alhoewel de zon zo goed als onder was zag de hemel er nog knalblauw uit. In het westen waren daarnaast prachtige orange tinten te bewonderen, en opvallend lieve knuffelwolkjes dwarrelden speels rond een spierwitte maan. Wat een prachtige kleuren, en wat een contrast met het groene gazon. En het klinkt misschien raar, maar het zachte geruis van het autoverkeer klonk als de perfecte achtergrondmuziek. Dit was een thuismoment om u tegen te zeggen.

Plots merkte ik een felle ster op laag in het westen. Het schoot onmiddellijk door mijn hoofd, dit moest Venus zijn. Ik keek naar de maan, en vervolgens terug naar Venus, en natuurlijk was mijn keuze vlug gemaakt. Nog nooit heb ik Venus door mijn sterrenkijker bekeken, wat een onverwachte meevaller! En, hahaha, hoe dom van mij! Ik wilde de montering naar de Poolster richten, maar er waren natuurlijk nog geen sterren te zien in de blauwe lucht. Het was nog dag! Gelukkig weet ik wel waar de Poolster zich ongeveer bevindt, dus ik richtte de montering op goed geluk.

Venus was vlug gevonden via mijn red dot, ik had hem vlug in mijn oculair. Met mijn kleinste vergroting zag ik een smalle sikkel, wat een kick zeg, prachtig! Ik stak mijn blauwe filtertje erbij en nam mijn barlow erbij. Miljaar, wat een vergissing, met mijn barlow was het sikkeltje verdwenen, ik zag een zo goed als rond bolletje. Honderddertig maal vergroten leverde niet veel extra’s op. Door de lage stand wisselde de scherpte van de planeet. Ik begon plots te twijfelen, dit zou Jupiter toch niet zijn? Ik zocht even met het blote oog, en plots zag ik ook Jupiter staan, een stuk hoger dan Venus. Ik had dus echt wel Venus te pakken, heerlijk! En wat raar, bij honderddertig maal viel het goed op, de bovenkant van Venus leek orange, het midden wit, en de onderkant blauw. Ik vermoed dat dit komt omdat Venus zo laag aan de horizon stond, dicht bij de zon. Verbeter me als ik verkeerd ben.

In ieder geval, wat een luxe! Ik bedoel dat motortje. Venus bleef mooi in mijn oculair staan, na een tijdje dwaalde hij wat weg omdat ik de montering maar op goed geluk gericht had, maar door een simpele druk op de knop kwam Venus weer mooi in het midden staan. En dit zonder dat het beeld begon te trillen! Zalig gewoon.

Soit, nu ook Jupiter stond te pronken liep ik de woning terug binnen en nam ik mijn stafief met daarop mijn verrekijker bevestigd. Ik richtte eerst even naar Venus, en vervolgens nam ik Jupiter eens door de loep. Heeeeerlijk! Wat een goede beslissing om zo’n klemmetje te kopen. Jupiter stond trillingsvrij in mijn verrekijker, en ik zat in een perfect ontspannen houding op mijn pianostoeltje. Dit opent perspectieven om nieuwe verrekijkerobjecten te gaan schetsen! En ondanks dat de hemel nog blauw zag kon ik al twee maantjes rechts van Jupiter zien staan. Waanzinnig. Maar het was ondertussen 17.45 uur, ik kon mijn vriendin niet in de steek laten, het was tijd om te gaan koken. Slechts een half uurtje buiten geweest, maar zonder twijfel, dit was zo’n onverwacht moment dat je moet koesteren.

 

Enkele uren later:

 

Ik had er zin in. De quiche van broccoli met ham had heerlijk gesmaakt, ik had een avontuurlijk waarneemlijstje opgesteld, en ik wilde gaan waar-nemen, zelfs de maan kon me dat niet verhinderen. Maar geluk kun je niet afdwingen, het overkomt je. Toen ik vol spanning de tuin inliep was er geen enkele ster meer te bespeuren. Heel even was er hoop, de maan stond er namelijk nog, geen dik grijs wolkendek aan de hemel dus. Maar het was alsof er een wit glasgordijn voor de maan hing, zo’n dikke sluierbewolking had ik nog nooit gezien.

Toch wel jammer moet ik toegeven, want het was een beetje een speciale dag. Want vandaag is het op een dag na exact één jaar geleden dat ik mijn sterrenkijker gekocht heb. En vermits ik morgen met nachtdienst sta had ik gehoopt deze avond te kunnen kijken. Gelukkig pronkt er nu een motortje rond de hals van mijn sterrenkijker. Ik hoop dat het ding het niet te vlug laat afweten, want ik vermoed dat ik die luxe al vlug onmisbaar ga vinden.

 

Vorig verslag / volgend verslag