Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

8 april 2010

 

 

 

De bedoeling was om deze avond een schetsje te maken van NGC4656, doch tot mijn spijt bleek de hemel niet echt te willen meewerken. Ik zag hem wel staan, doch het stelsel stak amper af tegen de hemelachtergrond. Toen ik hem vorig jaar door de 13 cm Newton bekeek was ik er laaiend enthousiast over, en ik begrijp wel waarom, want ondanks de zwakte zag ik ook ditmaal een opvallend lange veeg staan. Met een vergroting van 120 maal was het stelsel nog beter te zien en viel mij ook een zwak sterretje op dat net tegen de onderkant van het stelsel hing. Maar die armen, prachtig, het leken wel de vleugels van een B52-bommenwerper. Om Eddy Wally even te citeren: geweldig.

Ik besloot het niet te lang te trekken vanavond, ik had net een nachtdienst achter de rug en moest er de volgende dag weer vroeg uit. Geen schetsplezier door die magere hemel, maar in plaats daarvan nam ik nog wel enkele andere objecten mee, zoals NGC4494, vlakbij Melotte 111. Een heel verschil met NGC4656, ik zag hem als een klein, wazig vlekje dat vlakbij een heldere ster stond. Niet echt spectaculair te noemen. Toch niet onder deze omstandigheden.

In het sterrenbeeld Haar van Berenice vond ik NGC4147, een zeer zeer zwak bolhoopje dat zich vermomde als een zwak sterrenstelsel. Indien iemand me had wijsgemaakt dat ik naar een sterrenstelsel keek was ik er zo ingelopen. Heel even meende ik enkele sterren in de kern opgelost te zien, doch een moment later sloeg ik dit vraagteken zonder medelijden tot moes. Maar ondanks de zwakte toch wel een fascinerend object. Het deed me nadenken over die onvatbaar mooie melkweg waar wij in leven.

En van dit bolhoopje sprong ik naar enkele verafgelegen melkwegstelsels: NGC3166 en NGC3169, twee stelsels die mooi beeldvullend te zien waren, ook al kon ik weinig zinnigs zeggen over deze twee heren. De hemel was op die plek gewoon een ramp waardoor ik er niet echt van kon genieten. Wel zichtbaar bij direct kijken, dat wel, maar gewoon te zien als twee vage vlekjes dus. Meer kon ik er echt niet van maken.

Ik wilde deze korte sessie afsluiten met een knaller van formaat: M3. Haha, jawadde! Wat een verschil met die andere objecten, wat een joekel van een beest. Ik kon hem makkelijk tot 240 maal vergroten, waarbij ik in de kern een prachtige gloed zag oplichten die omringd werd door talloze sterren. Ook bij 120 maal liet de bolhoop zich door het Pentax-oculair al prachtig zien.

 

Fascinerend, wat een verschil met die zwakke sterrenstelsels, het deed me aan een buitenaardse basis denken, een soort Star Wars-achtige Death Star, waarbij de uitlopende sterren als snelle aanvalstoestellen rond de basis cirkelden. Vergeef me dat ik mijn verbeelding weer de vrije loop laat, maar wat een gigantische hoop is die M3, en de kriebels die ik bij deze bolhoop kreeg kan ik eigenlijk nog het beste verwoorden met een stukje Shostakovich. Benieuwd hoe ik M13 binnenkort door mijn dobbie zal zien. Ik kan amper wachten.

 

 

 

 

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________