Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7 december 2008

 

 

De vorige keer heb ik er nog vruchteloos naar gezocht, deze keer bleek ik me toch iets beter voorbereid te hebben: De triple-ster Struve 2816, het was met een vergroting van 52 maal dat ik hem gevonden heb. Prachtig, en jammer dat ik het met mijn verkoudheid niet te lang kon trekken, ik had er anders makkelijk een uur naar kunnen kijken, het was alsof ik naar een mini-zonnestelsel zat te kijken!

Met een vergroting van slechts 26 maal kreeg ik de twee begeleiders niet gesplitst van de hoofdster, met 52 maal dus wel. Verbazingwekkend mooi,  ik had niet verwacht dat ik met open mond naar die drie sterretjes zou zitten kijken. Ook met een vergroting van 130 maal was het trio nog heel mooi scherp te stellen en zag ik zelfs nauwelijks andere sterren in de buurt. Al kan dat ook aan die storende maan gelegen hebben natuurlijk.

Maar Struve 2816 is dus echt wel de moeite waard om eens te bekijken. Ik had er trouwens geen idee van dat IC 1396, de sterrenhoop waar de triple-ster te vinden is, zon verspreid cluster is. Daarom dat ik hem nog even met de verrekijker bekeken heb, en nu vielen alle puzzelstukjes in elkaar. De rode reus Mu Cephei paste, samen met IC 1396, nog net in het beeldveld van mijn verrekijker. Van de nevel zelf heb ik niets gemerkt, maar ik wist van tevoren dat ik me daar geen illusies over moest maken.

Het volgende object dat ik bekeek deed me onmiddellijk in de lach schieten. Het asterisme Star 16, ook Davis' Dog genoemd, is een schitterend verrekijkerobject waarbij je onmiddellijk zon kleine keffer herkent. Het hondje staat net boven de Hyaden in de Stier en is vlug gevonden. Een aanrader. Heb er vlug even een schetsje van gemaakt.

Ook M35 in het sterrenbeeld Tweeling had ik met de verrekijker vlug gevonden, al was hij maar zwak te zien. Door de sterrenkijker zag M35 er redelijk aangenaam uit, maar het maanlicht verstoorde toch wel de sfeer, alsof de sterrenhoop geplunderd was door een stelletje respectloze nozems. Wat een pech, door dat maanlicht kon ik de meeste objecten op mijn waarneemlijstje schrappen voor deze avond.

Maar aan de andere kant, ik was moe, had wat hoofdpijn, en door mijn verkoudheid leek het alsof mijn neusgaten met beton gevuld waren. Ik begon alles weer op te ruimen. Tot ik plots doorhad dat Orion boven het dak van de woning was komen pronken. M42 was met het blote oog te zien. Ik kon het niet laten en nam de verrekijker nog vlug even in de hand. Prachtig, ik had niet verwacht al zoveel van de nevel te kunnen zien met de verrekijker. Ik dacht zelfs enkele sterren in de nevel te zien.

Dit moest ik even nader onderzoeken, ik schroefde de verrekijker op het statief en zette mij neer op mijn pianostoel. Bizar, ongelooflijk, wat een verschil! Bij perifeer kijken is de Orionnevel te zien als een fel verlichte vlek, geen enkele ster in de nevel op te merken. Maar bij direct kijken verdwijnt de nevel volledig! In plaats van de nevel zie ik bij direct kijken twee sterren van ongeveer dezelfde helderheid. Vlakbij n van die sterren kon ik nog een zwak sterretje opmerken. Tot ik weer perifeer keek en de nevel weer alle aandacht opeiste. Its magic!

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________