Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 april 2010

 

 

 

Kopzorgen. Momenteel heb ik er vier, en laat ik beginnen met de eerste: een klein onbenullig druppeltje dat uit het vals plafond in de keuken op de vloer pletst. Een druppeltje dat de laatste tijd steeds vaker druppelt. Vreemd genoeg nooit tijdens een regenbui zelf, maar altijd een dag of twee later.

De tweede kopzorg is een nieuw geplaatste binnendeur, en dan heb ik het over de deurstijl ervan. De verf is op de randen verdwenen. Geen productiefout, zoals eerder gedacht, maar ook hier een lek in het dak boven de keuken, waardoor er vocht via de muur in de houten deurstijl terechtkomt en er sinds enkele dagen blaren op de deurstijl staan.

De derde kopzorg betreft dan weer een nieuw lek voor het aanrecht, een nieuw geplets op de vloer, een druppeltje dat vandaag opvallend koppig blijkt te zijn.

Natuurlijk is het mij ondertussen duidelijk dat er een serieus lek in de roofing zit, wat me meteen bij de vierde kopzorg brengt, dat zich vandaag manifesteerde tijdens het eten, op zon halve meter van mijn stoel. Nog een lek, maar geen gedruppel meer, maar wel een heuse waterstraal die op de keukenvloer neersijpelde en na een half minuutje in druppelen overging. Ik keek er vol ongeloof naar, terwijl mijn vriendin zich naar de wasplaats repte om een emmer te halen.

Het doet iets met je, die kopzorgen, ook al zal het allemaal wel opgelost raken, maar ondertussen zit je er wel mee. De zin om waar te nemen blijkt om die reden grotendeels verdwenen te zijn.

Naar een donkere plek rijden? Geen goesting voor.

De tuin dan maar? Misschien.

Een voorbereiding maken? Pfffff.


23.00 uur. Ik zit in de tuin en kijk naar het velletje papier waar ik slordig enkele objecten op genoteerd heb. De push to moet me de weg wijzen, zoniet zal alles binnen de kortste keren weer binnen staan. Ik begin met M63, de Sunflower Galaxy. Ik vind hem bij twee relatief heldere sterren waar het stelsel zich bij een lage vergroting al direct laat zien. Een klein wazig vlekje gaapt mij aan, een vlekje dat zich met plezier wat hoger laat vergroten. Een dikke nevelige kern die omringd wordt door een uitlopende waas, die trouwens een schuine hoek verraadt. Zo zie ik hem door het oculair. Punt.

Het sterrenstelsel M94 toont dan weer een heel ander beeld, dit is een duidelijk face-on stelsel. Prachtig wel, en ook hier zie ik twee heldere sterren die een ongelijkbenige driehoek vormen met M94. De kern van M94 is fascinerend helder en rond, en rond die kern zie ik een zwakke waas die als de perfecte cirkel rond die kern plakt. Het lijkt wel alsof ik naar een planetaire nevel kijk. Echt mooi, een aangename verrassing.

Het sterrenstelsel M109 is dan weer andere koek. Bij de laagste vergroting is dit stelsel quasi onzichtbaar, ik vind hem toevallig omdat ik de kijker wat beweeg. Bij stilstaand beeld verdwijnt dit stelsel gewoon, heel heel vaag zie ik hem misschien als ik perifeer kijk. Met het 10mm Pentax-oculair laat M109 zich wat beter zien, al blijft het een ontzettend klein en ijl ding. Er vallen mij ook twee zwakke sterretjes op in die neveligheid, en met momenten zie ik het stelsel ovaal van vorm. M109 staat bijna in het zenit trouwens, en op het moment dat ik met de dobson vecht raast een satellietje emotieloos door mijn beeld.

De volgende op rij is M106, die zich ooit al eens door de 13 cm liet bekijken en ontzettend zwak te zien was. Door de 25 cm dobson toont M106 zich daarentegen prachtig. Ik zie een verbazend grote vlek die schitterend te zien is bij perifeer kijken. Ik krijg er een waar galaxy-gevoel bij. Wauw!

NGC4565 laat zich bij de kleinste vergroting dan weer zwak en klein zien, duidelijk naaldvormig wel. Het lijkt wel M82 die gekrompen is in de was. Maar met een hogere vergroting valt mijn mond open van verwondering. Een duidelijke verheldering in het midden, al zie ik er geen echte verdikking in. Maar het is opvallend hoe ver beide armen uitlopen, ongelooflijk, ik kan het amper geloven, wat een knap stelsel!

Maar genoeg sterrenstelsels gezien, ik besluit af te ronden met Saturnus, welke ik 240 maal vergroot.
Titan en Rhea staan slordig naast Saturnus gepositioneerd, alsook valt mij nog een zwakker en onbekend maantje op dat vlakbij Saturnus staat. Met korte momenten wordt ik op een verbazend scherp beeld getrakteerd, waardoor de ring werkelijk messcherp te zien is. Op andere momenten beweegt de planeet dan weer als een dobber die op het punt staat onder water getrokken te worden. Ondanks dat ik zo goed als tegen de zijkant van de ring kijk valt mij nog een smalle opening op tussen de ring en de planeet. Wat een uniek zicht, maar tegelijkertijd verlang ik naar het moment dat die ring nog eens in volle glorie te bewonderen zal zijn.

En dat zal niet voor morgen zijn helaas. Ik kijk op mijn gsm, het blijkt al iets na middernacht te zijn. Tijd om op te ruimen, de goesting is over. In vijf minuten heb ik de klus geklaard en draai ik de buitendeur op slot. Ik trek mijn pantoffels aan en rep mij naar de keuken. Ik heb dorst, en op het moment dat ik de ijskast wil opentrekken hoor ik de eerste druppel alweer vallen, recht in de emmer naast mijn stoel. ***!!


Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________