Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 april 2008

 

 

Lang geleden, maar het was slechts een kwestie van tijd: eindelijk nog eens een volstrekt heldere hemel! Schitterend. Door het zomeruur moest ik wel nog even wachten tot het donker genoeg was.

 

22.00 uur. Ik stond met de kijker in de achtertuin. M81 en M82 wilde ik nog eens wat uitgebreider gaan bekijken ditmaal. Maar wat een teleurstelling, vorige keer waren beide stelsels vele duidelijker te zien. Het was nog niet donker genoeg blijkbaar, de achtergrond in mijn beeldveld was niet zwart maar donkerblauw, gemengd met wit en geel licht van al de lichtvervuiling rondom de tuin. Gek word ik van die straatverlichting en passerende auto’s.

22.15 uur. Ik had beslist. Kijker inpakken en met de auto naar de natuur, weg van al die door licht bezeten mensen. Ik voelde de onrust door mijn lijf daveren. Het was nu eens helder, ik vreesde dat ik kostbare tijd aan het verliezen was door de verplaatsing naar het natuurgebied.

22.45 uur. Eindelijk. Kijker opgesteld op een aardeweg tussen bos en heide. De dichtst bijzijnde straatlamp stond minstens 2 km verder weg. Wat een verschil, ik zag nu duidelijk meer sterren aan de hemel, prachtig, net een planetarium, maar dan echt! Goede seeing, redelijke transpa-rantie. De kijker terug richting zenit gericht. M81 en M82 waren nu veel duidelijker zichtbaar. Ik had thuis aan de eettafel al eens geprobeerd om beide stelsels te schetsen, maar dat lukte me niet zoals ik het zag door mijn kijker. Ditmaal probeerde ik het achter de sterrenkijker. Moeilijk en tijdrovend.

Beide stelsels eens apart bekeken onder verschillende vergrotingen. Gaf niet echt meer details. M81 heeft duidelijk een heldere kern met daar omheen een wazige gloed/nevel die ik met momenten gewoon rond zag en met momenten als een afgeplatte schijf. Megabangelijk. M82 heeft dan weer een duidelijke vorm van een sigaar, wit nevelachtig. Met hogere vergroting zie je M82 wat groter, doch er komt niet meer detail naar voren. Geen stofband of iets dergelijks te zien in ieder geval. Ik blijf beide stelsels het mooiste vinden door ze door mijn kleinste vergroting (26x) te bekijken, zodat ze beiden mooi in het beeldveld staan.

Toch wel een tijd bezig geweest om ze geschetst te krijgen. Het was ondertussen 23.55 uur geworden. Ik wilde het sterrenbeeld Maagd proberen te vinden, een makkie dacht ik. Maar miljaar, dit sterrenbeeld geeft zich niet vlug bloot. Ik had een plannetje afgedrukt hoe het eruit zou zien en waar ik het zou kunnen vinden. Ik kon het niet vinden echter. Dit vraagt meer opzoekwerk op Stellarium, een jobke voor volgende waarneemavond.

Melotte 111 zag ik hier in de natuur al met het blote oog staan. Ik zag hem het best door er perifeer naar te kijken. Nog eens met de verrekijker ernaar gekeken. Machtig. Prachtige sterrenhoop. Maar ook hier, het sterrenbeeld Haar van Berenice waar Melotte 111 te vinden is, was een stuk moeilijker zichtbaar dan Melotte 111. Ik kon het sterrenbeeld niet duiden. Sterrenbeelden leren vinden moet ik dus dringend eens wat meer gaan oefenen. Het sterrenbeeld Leeuw was natuurlijk wel duidelijk te zien, Orion ook, maar Orion is duidelijk op de vlucht geslagen voor de Leeuw. Ver weg in het Westen te zien, verslagen en in stilte verdwijnend richting horizon.

Ik wilde M3 ditmaal eens proberen te vinden. Nog nooit een bolhoop gezien. Te vinden in het sterrenbeeld Jachthonden. Ik had gerekend om hem te vinden via het Haar van Berenice, maar omdat ik de sterren van dat  sterrenbeeld niet met zekerheid kon aanduiden nam ik Melotte 111 als aanknopingspunt. Na een klein minuutje zoeken kwam er iets in mijn beeldveld, my god …. Dit moest M3 zijn! Duidelijk een hemelobject dat ik nog niet eerder gezien heb. Ik twijfelde even en dacht dat ik een sterrenstelsel in beeld had, maar met een hogere vergroting zag ik dat het geen sterrenstelsel kon zijn. Wat een grote diffuse vlek, in vergelijking met de omliggende sterren was deze vlek kolossaal! Een duidelijk heldere kern met daar rond een diffuus zwakker gedeelte. Geen afzonderlijke sterretjes te zien echter, niet met een vergroting van 26 maal noch met een vergroting van 52 maal. Met mijn Orion Stratus 5mm oculair (130x) zag ik wel enkele afzonderlijke sterretjes in de rand van de bolhoop. Ook M3 heb ik proberen de vereeuwigen op een schetsblad.

Het was ondertussen 00.40 uur. Ik kreeg het koud. Een sluierbewolking bedekte ondertussen een deel van de hemel. Het was tijd om te stoppen. Alles ingepakt en de auto in. Op de terugweg overviel het me plots hoe moe ik was. De schetsjes op de computer zetten moest ditmaal wachten tot de volgende dag. Helaas geven de schetsen op de pc niet weer wat ik zag. De nevels heb ik te licht geschetst waardoor de sterren te fel staan op de schets. Als ik de schets donkerder maak dan verdwijnen de nevels. Ook de schets van M3 is niet gelukt. Als ik hem negatief maak dan verschijnt er een zwart puntje midden in de bolhoop. Jammer. Misschien dat ik er hier achter het bureau nog iets van kan maken. Volgende keer hopelijk beter.

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________